ความรู้สึกภายในใจของราชันจิ้งจอกเงาพลุ่งพล่านรุนแรงน้ำตาล้นเต็มเบ้าตัวจิ้งจอก
พลังอาคมบนร่างนางระเบิดออกมาโดยไม่อาจควบคุม แต่ก็ถูกหลินฉางคงลบเลือนไปโดยไม่มีร่องรอย
กว่าร้อยปีแล้ว นางในที่สุดก็ได้กลับมายืนบนแผ่นดินที่ให้กำเนิดนางอีกครั้ง ได้เห็นดินแดนบรรพชนของตระกูลตนเอง
หากทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นเพียงความพินาศยับเยินเต็มตา
ลั่วชิงหานยื่นแขนโอบกอดร่างงดงามที่สั่นระริกของราชันจิ้งจอกเงาไว้อย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยปลอบโปรยเสียงอ่อนหวาน
"ฮวนอิง ข้ารู้ว่าเจ้าต้องทรมานอยู่ในใจ
แผ่นดินนี้เคยเป็นบ้านของเจ้า บัดนี้กลับกลายเป็นสภาพเช่นนี้ ใครก็ตามที่เห็นย่อมเจ็บปวดในใจ
แต่เผ่าพันธุ์ของเจ้ายังอยู่ มารดาของเจ้ายังอยู่ และเจ้าเองก็ยังอยู่
ขอเพียงคนยังอยู่ ตระกูลถูซานก็ยังมีหวัง
เมื่อเราช่วยมารดาของเจ้าออกมาได้ แล้วกำจัดพวกเหลือร้ายของตระกูลจิ้งจอกไป๋จนสิ้นซาก ในอนาคตย่อมสร้างดินแดนบรรพชนถูซานขึ้นใหม่ได้แน่
ให้ที่นี่กลับคืนเป็นบ้านงดงามดังเช่นวันวาน
เจ้าต้องเชื่อในตนเอง เชื่อในพี่ใหญ่หลิน วันนั้นจะมาถึงเร็ว ๆ นี้"
"จ๊ะ!" ราชันจิ้งจอกเงาพยักหน้าหงึกหนักหน่วง
"ขออภัยด้วยนายท่าน ฮวนอิงเสียมารยาทไปแล้ว
เพียงแต่เมื่อได้เห็นท้องฟ้าแห่งนี้... ฮวนอิงก็ฝืนใจตนเองไม่ไหว"
น้ำเสียงของราชันจิ้งจอกเงาแฝงความสะอึกสะอื้น ใบหน้าเย้ายวนน่าพิศมัยเต็มไปด้วยรอยน้ำตา ทว่าแววตากลับมีความมุ่งมั่นเพิ่มขึ้น
"ไม่เป็นไร ที่เจ้ามีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็สมควรอยู่แล้ว
หากเป็นข้าที่เห็นบ้านของตนกลายเป็นเช่นนี้ ย่อมพังทลายใจยิ่งกว่าเจ้าอีก
แต่บัดนี้ไม่ใช่เวลาเศร้าโศก เราควรไปช่วยมารดาของเจ้าออกมาก่อนจะดีกว่า"
ลั่วชิงหานลูบหลังราชันจิ้งจอกเงาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาหงส์เต็มเปี่ยมด้วยความเวทนาและห่วงใย
"จ๊ะ ขอบพระคุณนายท่าน ฮวนอิงเข้าใจแล้ว มารดายังรอการช่วยเหลือจากข้าอยู่"
ราชันจิ้งจอกเงาเช็ดน้ำตาอย่างแรงกลั้น สูดลมหายใจลึก ๆ บีบความรู้สึกที่พลุ่งพล่านลงไว้ ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยแสงแห่งความมุ่งมั่น
ขณะนั้น ดวงตาของหลินชิงเสวี่ย เสิ่นชิงหลี และเหล่าอาวุโสนำโดยเทพบุตรเหยากวาง ต่างจับจ้องไปยังเจดีย์เทพเก้าชั้นบนมหาทวีปนั้น