"ม่านพลังคุ้มครองตระกูลแตกแล้ว! ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"
"นี่ช่างเป็นม่านพลังระดับจักรพรรดิ มหาม่านจักรพรรดิสุดขั้วที่บรรพชนปกขาวทรงทิวไว้ แม้แต่เทพผู้สูงส่งในเขตต้องห้ามยังยากที่จะทลายภายในเวลาอันสั้น เหตุไฉนจึงต้านไม่ได้?
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!"
ใบหน้าของบรรพชนเทียนซินซีดขาวดั่งกระดาษ เสียงสั่นเครืออย่างรุนแรงด้วยความตกตลึงและสยองขวัญถึงขีดสุด
เขาบำเพ็ญมานับหมื่นปี ไม่เคยได้เห็นภาพสยองขวานเช่นนี้มาก่อน
หนึ่งฝ่ามือ มีเพียงหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น ก็ทำให้มหาม่านประจำตระกูลที่ตระกูลจิ้งจอกปั๋วสืบทอดมากว่าแสนปีนั้นปรากฏรอยร้าว
นี่คือพลังอันใดที่เหลือเชื่อเช่นนี้กัน?
เขามีชีวิตยืนยาวมานานเช่นนี้ เคยเห็นผู้แข็งแกร่งชั้นแนวหน้าปลดปล่อยพลังเต็มที่มานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยพบภาพสยองและไร้สาระเช่นนี้
ความมั่นคงของมหาม่านระดับจักรพรรดินั้นเขารู้ดียิ่งกว่าใคร นั่นคือปราการสุดท้ายที่แม้จักรพรรดิผู้ไร้เทียมทานเสด็จมาเอง ยังต้องเหนื่อยยากเพียงใดจึงจะเจาะทลาย
แต่ชายผู้นี้เบื้องหน้าเพียงเหวี่ยงฝ่ามือตามสะดวก ก็แทบจะโค้นมหาม่านคุ้มครองตระกูลของพวกเขาจนแตกสลาย
สิ่งนี้ได้ล้ำเลยขอบเขตการรับรู้ของเขาไปสิ้นเชิง
"เป็นไปได้อย่างไรกัน? ทำไมมหาม่านจักรพรรดิถึงแตก? ชายผู้นี้มันคือสัตว์ประหลาดชนิดใดกันแน่?"
มหาเทพเทียนซิงก็ร้องคำรามอย่างสยองขวัญ ดวงตาจ้องมั่นไปยังรอยแตกร้าวอันเจ็บปวดต่อสายตาบนฟากฟ้า ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านจนหยุดไม่อยู่
เขารู้สึกได้ว่าโลกทัศน์ที่หล่อหลอมมาตลอดหลายหมื่นปีของเขา ได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้
"บัดซบ! ทุกคนจงต้านไว้ให้ข้า ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องต้านให้อยู่!
มหาม่านแตกเมื่อใด เราทุกคนก็จบสิ้นเมื่อนั้น"
บรรพชนเทียนซินคำรามลั่น เสียงแฝงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยวและความบ้าคลั่ง
เขารู้ดีว่าเมื่อมหาม่านจักรพรรดิแตกสลาย ตระกูลจิ้งจอกปั๋วทั้งตระกูลจะต้องเปิดเผยตนต่อหน้าสิ่งมีชีวิตสยองขวานเหล่านี้ ครั้งนั้นทุกคนของพวกเขาจะมีแต่ทางตายเท่านั้น
เขาบังคับศาสตราจักรพรรดิสุดขั้วอย่างบ้าคลั่ง เพื่อต้านพลังไร้ขอบเขตของฝ่ามือยักษ์นั้น
ทว่าในขณะนั้นเอง
"ครืน ๆ ๆ!!"