"ตราประทับจักรพรรดีปีศาจเก้าวิญญาณของข้าหายไปไหน? เป็นไปได้อย่างไรที่มันหายไป ไปอยู่ตรงไหน!"
บรรพชนเทียนซินบ้าคลั่งเร่งขับเคลื่อนเคล็ดวิชา พยายามเรียกคืนตราประทับจักรพรรดีปีศาจเก้าวิญญาณที่บำเพ็ญร่วมกันมาร่วมหมื่นปี
แต่ไม่ว่าจะระดมพลังหรืออ้อนวอนเรียกหาเช่นไร ศาสตราจักรพรรดิสุดขั้วที่ผูกพันด้วยสายเลือดกับเขากลับเงียบงันราวกับหินจมทะเลลึก ไร้วี่แววตอบสนองแม้แต่น้อย
ราวกับว่าพันธะระหว่างเขากับจักรพรรดิ์ศาสตราถูกตัดขาดสิ้นเชิง สะอาดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว
จิตใจของบรรพชนเทียนซินแตกสลาย ความสยองและสิ้นหวังพวกพลุ่งพล่านเข้าครอบงำหัวใจทันที
เหล่านางสาวเห็นภาพนี้ก็ต่างขะเมงใจเป็นคราเดียว
แล้วสายตาทุกคนก็หันไปมองหลินฉางคง และเห็นจริง ๆ ว่าศาสตราจักรพรรดิสุดขั้วของบรรพชนเทียนซินได้ปรากฏอยู่ในฝ่ามือของหลินฉางคงเสียแล้ว
ตราประทับจักรพรรดีปีศาจเก้าวิญญาณแผ่รัศมีสีขาวจาง ๆ ลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าหลินฉางคงอย่างเชื่องน้อมไร้เยื่อเหลือ
เหล่านางเห็นดังนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มโล่งอกทันที
เมื่อครู่ยังตึงเครียดสุดขีดที่บรรพชนเทียนซินจะระเบิดศาสตราจักรพรรดิพาตายไปด้วยกันทั้งฟาก ไม่คิดว่าหลินฉางคงจะยกมือขึ้นเพียงครั้งเดียวก็คลี่คลายวิกฤตได้โดยไม่ต้องออกแรงเหนื่อยยาก
ตราบใดที่มีหลินฉางคงอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดเลยจริง ๆ
บรรพชนเทียนซินเห็นปฏิกิริยาของเหล่านาง จึงตามสายตานั้นมองไป
เมื่อเห็นว่าศาสตราจักรพรรดิสุดขั้วของตนกำลังลอยนิ่งอยู่ในมือหลินฉางคงอย่างสงบเงียบ
รูม่านตาของเขาหดเหลือเท่าปลายเข็มทันที ตัวตนทั้งหมดตะลึงงันสิ้นสติ
ในดวงตาของบรรพชนเทียนซินเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความสยองขวัญสุดขีด ตะโกนเสียงหลงว่า
"เป็นไปได้อย่างไร? ไม่จริง! ศาสตราจักรพรรดิสุดขั้วของข้าจะไปอยู่ในมือเขาได้อย่างไร?
นี่ไม่ใช่ความจริง ต้องเป็นภาพหลอนตาแน่ ๆ
เขาทำอะไรลงไป ทำไมตราประทับจักรพรรดีปีศาจเก้าวิญญาณถึงถูกเขาช่วงชิงไป?"
บรรพชนเทียนซินกรีดร้องสั่งสะเทือนอย่างสับสนวุ่นวาย เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบรุนแรง จิตวิญญาณทั้งหมดใกล้พังทลายเต็มทน