สตรีหลายคนพากันส่งเสียงโวยวายอย่างบ้าคลั่ง
“ใช่! เลี้ยงดูมาตั้งนาน คิดจะสะบัดก้นหนีไปง่าย ๆ หรือ? ช่างไร้สำนึก เป็นหมาป่าตาขาวเสียจริง!”
“ต้องปรนนิบัติพวกเราไปชั่วชีวิต! ห้ามตัดขาดญาติเด็ดขาด!”
แม้จะเห็นทัณฑ์สวรรค์กับตาตนเอง แม้บุตรชายกับหลานชายจะพิการขาทั้งสองข้าง คนชั่วที่โลภไม่รู้จักพอกลุ่มนี้ก็ยังไม่สำนึก
พวกเขายึดถือกฎระเบียบของตระกูลอย่างแน่นเหนียว มั่นใจว่าเด็กกำพร้าทั้งสี่ไม่มีสิทธิ์หลุดพ้นจากการควบคุมของตน ชาตินี้ต้องถูกพวกเขาสูบเลือดขูดรีดไปตลอด
ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านโกรธจนกัดฟันกรอด ต่างพากันด่าทอตระกูลหลิงว่าใจดำถึงที่สุด ไม่รู้จักสำนึกผิด
ผู้ดูแลหมู่บ้านมีสีหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง “เมื่อครู่พวกเจ้าทำชั่วจนถูกทัณฑ์สวรรค์ลงโทษ ย่อมเป็นฝ่ายผิดอยู่แล้ว! เด็ก ๆ ต้องการตัดขาดญาติเพื่อเอาชีวิตรอด เหตุใดจึงบีบคั้นพวกนางไม่เลิกรา!”
คนตระกูลหลิงทั้งป่าเถื่อนและไร้เหตุผล ไม่ยอมอ่อนข้อไม่ว่ากรณีใด ยืนกรานจะขังพี่น้องทั้งสี่ไว้ในตระกูลหลิง ให้เป็นวัวเป็นม้ารับใช้พวกเขา
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววเย็นเยียบก็ฉายวาบในดวงตาของหลิงชิงเชวี่ย
ในเมื่อทั้งไม้อ่อนและไม้แข็งใช้ไม่ได้ เช่นนั้นก็…บีบให้พวกเจ้าร้องขอตัดขาดญาติกับข้าเอง!
นางเพียงขยับความคิด ก็หยิบยาลวงอาการบาดเจ็บปิดกลิ่นอายชนิดพิเศษออกมาจากมิติ
นี่คือยาลับที่สายลับใช้กันในชาติก่อน ละลายทันทีเมื่อเข้าปาก สามารถสะกดกลิ่นอายและทำให้ชีพจรภายในปั่นป่วนในพริบตา สร้างภาพลวงตาว่าบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ไร้หนทางรักษา คนนอกไม่มีทางตรวจพบพิรุธแม้แต่น้อย
ในชั่วขณะที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ยาเม็ดนั้นก็ไหลลงคอ
ชั่วพริบตาถัดมา!
ร่างของหลิงชิงเชวี่ยโงนเงนอย่างแรง!
“พรวด—!”
โลหิตสดคำโตพุ่งออกจากมุมปากของนาง!
หยดลงบนพื้นดินเบื้องหน้า ย้อมผืนดินเป็นสีแดง น่าสยดสยองจนแทบไม่กล้ามอง!
นางหลับตาลง ร่างเอนหงายล้มลงกับพื้นอย่างแรง แขนขาแข็งเกร็ง ลมหายใจแผ่วเบา หน้าอกแทบไม่ขยับ ดูราวกับเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย พร้อมสิ้นใจได้ทุกเมื่อ!
“พี่ใหญ่!”
“พี่ใหญ่เป็นอะไรไป!”
เอ้อหยาและซานยาตกใจจนขวัญหนี รีบโผเข้าไปกอดนางไว้แน่น ร่ำไห้ปานใจจะขาด
เด็กหญิงทั้งสองตัวสั่นเทา น้ำตาร่วงเผาะไม่หยุด มือเล็ก ๆ ลูบคลำใบหน้าและหน้าอกของหลิงชิงเชวี่ยอย่างลนลาน สิ้นหวังจนถึงที่สุด
“อย่าตายนะ! พี่ใหญ่ อย่าตายนะ!”
ซื่อยาในห่อผ้าคงสัมผัสได้ว่าพี่สาวเกิดเรื่อง จึงร้องไห้จ้าเสียงดังตามไปด้วย เสียงร้องโหยหวนชวนให้ผู้คนใจสั่น
ชาวบ้านทั้งลานแตกตื่นอลหม่านในพริบตา!
“เกิดเรื่องแล้ว! ต้าหยาถูกคนตระกูลหลิงบีบจนตาย!”
“สวรรค์! เด็กสาวดี ๆ คนหนึ่ง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้!”
หมอที่เพิ่งออกตรวจยังไปไม่ไกล ครั้นเห็นเหตุการณ์ก็หน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามาคุกเข่าจับชีพจร
ทันทีที่ปลายนิ้วแตะชีพจร รูม่านตาของหมอก็หดวูบ สีหน้าตื่นตระหนก เขาตรวจชีพจรซ้ำหลายครั้ง ก่อนจะปล่อยมืออย่างหมดอาลัยตายอยาก ส่ายหน้าไม่หยุด น้ำเสียงสั่นเครือ
“แย่แล้ว! ชีพจรปั่นป่วน ลมหายใจสลาย อวัยวะภายในบอบช้ำสาหัส!
ไร้หนทางรักษา! คงอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เด็กคนนี้…ไม่รอดแล้ว!”
คำพูดประโยคเดียวเสมือนตัดสินโทษประหารอย่างสิ้นเชิง!
ทั้งหมู่บ้านเงียบงัน!
ทุกคนมองตระกูลหลิงด้วยความโกรธเกลียดมหาศาล!
บีบคั้นเด็กสาวดี ๆ คนหนึ่งจนใกล้สิ้นใจ คนกลุ่มนี้ช่างไร้มนุษยธรรมถึงที่สุด!
หลิงชิงเชวี่ยผู้แสร้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ขยับเปลือกตาเล็กน้อย ลมหายใจแผ่วเบา นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พูดอย่างแผ่วเบาราวกับลมหายใจขาดห้วง
“ท่านปู่…ท่านย่า…ข้า…ข้าไม่ตัดขาดญาติแล้ว…
ข้าจะ…ปรนนิบัติพวกท่านไปชั่วชีวิต…
ขอร้อง…อย่าทอดทิ้งน้องสาวของข้า…”
ท่าทางของนางอ่อนน้อม อ่อนแรงน่าสงสาร ราวกับถูกทำลายจนยอมจำนนต่อชะตากรรมอย่างสิ้นเชิง
แต่ถ้อยคำนี้กลับเป็นฝันร้ายสำหรับคนตระกูลหลิงที่งมงายและถือเคล็ดอย่างยิ่ง!
คนตระกูลหลิงเพิ่งถูกทัณฑ์สวรรค์ลงโทษ บุตรชายสองคนพิการ ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งกระวนกระวาย
ยามนี้พอเห็นหลิงชิงเชวี่ยบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย อีกไม่นานก็จะสิ้นใจ พวกเขาก็ตกใจจนขวัญหนีในทันที!
ในสายตาของคนโบราณ ผู้ที่ใกล้ตายหรือกำลังจะสิ้นใจถือเป็นลางอัปมงคลที่สุด หากเข้าใกล้ย่อมประสบเคราะห์!
หลิงเหล่าไท่ตกใจจนคลานถอยหลังไปอย่างทุลักทุเล สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางโบกมือพลางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
“อย่า! อย่าเข้ามาใกล้พวกเรา! ข้าไม่ต้องการให้เจ้าปรนนิบัติ!”
“เจ้ากำลังจะตาย! ตัวเจ้าอัปมงคลเกินไปแล้ว! จะทำให้ทั้งตระกูลของเราตายตามไปด้วย!”
หลิงเหล่าฮั่นที่นอนแผ่อยู่บนพื้นก็แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง “ตัดขาดญาติ! ตัดขาดเดี๋ยวนี้!”
“พวกเราจะตัดขาดญาติกับเจ้าให้สิ้นเชิง!
นับแต่นี้ไป เจ้าจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลิงของเรา!
อย่าเอาเคราะห์ร้ายกับลางตายของเจ้ามาติดพวกเรา!”
พวกเขากลัวตาย กลัวลางอัปมงคล กลัวถูกทัณฑ์สวรรค์ลงโทษอีก!
แม้จะต้องเสียคนรับใช้ที่ไม่ต้องจ่ายเงินไปหนึ่งคน พวกเขาก็ไม่กล้าเก็บเด็กสาวอัปมงคลที่ใกล้ตายไว้ในตระกูล!
อารองหลิง อาสะใภ้สามหลิง และคนอื่น ๆ ต่างตกใจจนแทบสิ้นสติ พากันแย่งกันตะโกน
“ตัดขาด! ตัดขาดเดี๋ยวนี้! ตัดสัมพันธ์กันให้สิ้นเชิง!”
“พวกเราไม่ยอมรับญาติกับนาง! ชาตินี้ก็ไม่มีวันยอมรับ!”
แม้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจะชี้หน้าด่าพวกเขาว่าเลือดเย็นไร้หัวใจ ต่ำช้ายิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน คนกลุ่มนี้ก็ไม่แยแสแม้แต่น้อย
เมื่อเทียบกับการสูบเลือดขูดรีดแล้ว พวกเขากลัวตาย กลัวลางอัปมงคล และกลัวทัณฑ์สวรรค์ลงโทษยิ่งกว่า!
ผู้ดูแลหมู่บ้านตกตะลึงกับความเลือดเย็นเห็นแก่ตัวของคนบ้านนี้จนถึงที่สุด เขาตวาดด้วยความโกรธ
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใด! นางเป็นเพียงเด็กเท่านั้น พวกเจ้าทำกับนางอย่างไร้เยื่อใยเช่นนี้ วันหน้าต้องได้รับผลกรรมเป็นแน่!”
แต่คนตระกูลหลิงเสียสติไปแล้ว ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น “พวกเรายอมรับผลกรรม! ขอเพียงตัดขาดญาติ จะให้รับสิ่งใดก็ยอม!”
หลิงชิงเชวี่ยที่ล้มอยู่บนพื้นราวกับใกล้สิ้นใจซ่อนรอยยิ้มเย็นชาไว้ที่มุมปาก ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น
เป็นยามนี้แหละ!
สิ่งที่นางต้องการก็คือให้พวกเจ้าร้องขอตัดขาดญาติด้วยความเต็มใจ!
นางยังคงก้มตาอย่างอ่อนแรง เอ่ยชักนำเสียงเบา “ในเมื่อ…ในเมื่อเป็นเช่นนี้…เช่นนั้นก็…ทำหนังสือตัดขาดญาติ…ลงชื่อประทับตรา…ห้ามกลับคำ…”
คนตระกูลหลิงในยามนี้แทบอยากรีบตัดขาดความสัมพันธ์ให้พ้นตัว ไม่ต้องการเสียเวลาแม้เพียงชั่วอึดใจ
“ทำ! ทำเดี๋ยวนี้!”
ผู้ดูแลหมู่บ้านมองเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น มองคนตระกูลหลิงที่เลือดเย็นไร้มนุษยธรรมกลุ่มนี้ หัวใจก็เต็มไปด้วยความเศร้าสลด ไม่ลังเลแม้แต่น้อยอีก
นำกระดาษกับพู่กันมา หนังสือตัดขาดญาติก็ถูกเขียนขึ้น ณ ที่นั้น!
ข้อความบนกระดาษขาวหมึกดำชัดเจนแจ่มแจ้ง ระบุว่า
หลิงเหล่าฮั่นแห่งสายตระกูลหลิง สมัครใจตัดขาดความสัมพันธ์ทางตระกูลทั้งหมดกับบุตรีทั้งสี่ของเรือนใหญ่โดยสิ้นเชิง
นับแต่นี้ไปจะไม่พบหน้ากันอีก ไม่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของกันและกัน ไม่เป็นภาระต่อกัน ไม่เลี้ยงดูเกื้อหนุนกัน และไม่ข้องเกี่ยวกันอีกตลอดไป!
ตระกูลหลิงสมัครใจสละสิทธิ์ควบคุม บงการ และขายพี่น้องทั้งสี่ทั้งหมด!
นับแต่นี้ไปพี่น้องทั้งสี่จะแยกเรือนตั้งตัวเอง ไม่เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลิงอีกต่อไป!
หลิงเหล่าไท่ หลิงเหล่าฮั่นที่นอนแผ่อยู่บนพื้น อารอง อาสาม และบรรดาสะใภ้ของแต่ละบ้าน ต่างยื่นมือสั่นเทาประทับรอยนิ้วมือสีแดงสด ลงชื่อและประทับรอยนิ้วมือ!
รอยนิ้วมือแต่ละรอยที่ประทับลงไป ล้วนตัดสิทธิ์สุดท้ายของพวกเขาให้ขาดสะบั้น!
เมื่อมองรอยนิ้วมือสีแดงสดเต็มแผ่นกระดาษ หลิงชิงเชวี่ยหลับตาลง ภายในใจเย็นเยียบและโล่งใจอย่างสิ้นเชิง
นับแต่นี้ไป
จะไม่มีการขูดรีดจากตระกูลหลิงอีก!
จะไม่มีหมาป่ามาสูบเลือดอีก!
นางกับน้องสาวทั้งสามเป็นอิสระโดยสมบูรณ์!
สะใจจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ