# บทที่ 79 นี่คือคำสั่งทางทหาร
"อวี๋ลิ่งไอ้สัตว์ เอ็งพูดตั้งมากมาย สุดท้ายก็แค่จะฆ่าพวกเราไม่ใช่รึ?"
"พวกเราเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นนะ เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นนะ..."
หลังจากอวี๋ลิ่งจากไป เสียงด่ากลับดังยิ่งกว่าเดิม
ตามหลักแล้ว พอคนชั่วไปแล้ว คนด้านล่างก็น่าจะโล่งใจได้บ้าง แต่กลับไม่มีใครกล้าอู้งาน
พวกเขากลับขยันกว่าตอนที่อวี๋ลิ่งอยู่เสียอีก
ตอนอวี๋ลิ่งอยู่ยังพอมีความเป็นคนอยู่บ้าง พอเขาไปแล้ว ความเป็นคนก็หายไปแม้แต่น้อย
อวี๋ลิ่งไอ้หมาบ้านี่เล่นได้ เล่นให้เว่ยเหลียงชิงมาเป็นนายทหารคุมวินัย
ไอ้เวรเว่ยเหลียงชิงนี่ไม่ยอมนอน จ้องตาเขม็ง ถือดาบเดินตรวจอยู่รอบแล้วรอบเล่า
"เลิกด่าได้แล้ว รีบเดินเถิด อย่าให้ตกขบวนเด็ดขาด!"
การเดินทัพอย่างทารุณระยะทางหลายร้อยลี้เริ่มขึ้นแล้ว ระหว่างทางมีคนตายไม่หยุด มีคนล้มลงแล้วลุกไม่ขึ้นอยู่เรื่อยๆ
แต่เมื่อเผชิญกับคำสั่งทางทหารอันเย็นชา...
"ฝังตื้นๆ ไว้ที่นี่แหละ ขากลับค่อยมาดูแลอีกที!"
"อวี๋ลิ่งบอกแล้ว ภูเขาเขียวอาจได้รับเกียรติฝังกระดูกผู้ภักดี หรือไม่ก็แขวนหัวคนไว้บนคันธง!"
ในยามนี้ พวกชาวตงหลินที่ปกติอยากขุดโคตรเหง้าศัตรู กับพวกพรรคขันที กลับสามารถพูดคุยกันดีๆ ได้
ถึงขั้นเรียนรู้ที่จะปลอบใจและให้กำลังใจกัน
เพราะพวกเขาค้นพบว่าความขัดแย้งระหว่างพวกเขา เมื่อเทียบกับความเป็นความตายแล้ว ช่างไม่สำคัญเลยจริงๆ
ขอให้รอดชีวิตก่อนเถิด ถ้าตายไป ก็ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว
"ท่านเวิน สู้ๆ!"
"ท่านจูก็เช่นกัน!"
ในสายตาของทหารที่คุมลำเลียงเสบียง พวกเขาคิดว่าพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นพวกนี้ช่างเสแสร้งเสียนี่กระไร
ดินเยือกแข็งยังไม่ละลาย ทางยังพอเดินได้ ถ้าเจอสภาพอากาศที่ฝนตกปรอยๆ ติดต่อกัน...
นั่นแหละคือช่วงเวลาที่สาหัสที่สุด
เหวินเหล่าลิ่วเป็นคนดี เขาคอยอารักขาอยู่ข้างกายหวังฮว่าเจินไม่ห่าง
บางครั้งยังให้หวังฮว่าเจินนั่งรถขนเสบียงพักผ่อนได้
เพราะเขากำลังศึกษาศิลปะ มีความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์ จึงไม่นับว่าเป็นการให้สิทธิพิเศษ
"ข้าน่ะ บรรพบุรุษข้าก็กินข้าวในศาลาว่าการนี่แหละ!"
"โอ้ ว่าล่ะ ถึงได้รู้เรื่องมากมายขนาดนี้"
หวังฮว่าเจินชอบพูดคุยกับเหวินเหล่าลิ่วมาก