# บทที่ 78 การเดินทัพอันตรากตรำ
“ไอ้สัตว์ ถงหลิ่งนี่มันไอ้สัตว์ชัดๆ!”
กองขบวนคุ้มกันเสบียงส่งเสียงด่ากราดไม่ขาดสาย ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ล้วนด่าถงหลิ่ง คนที่ด่าถงหลิ่งล้วนเป็นขุนนางทั้งสิ้น
เพราะครานี้ถงหลิ่งดึงขุนนางขั้นห้ารวมทั้งเน่ยเก๋อ กระทรวงทั้งหก กรมตรวจการ และอื่นๆ มาที่ด่านซานไห่กวนเสียจนหมด
ถงหลิ่งทิ้งเมืองจิงเฉิงที่ไร้ผู้คอยเหนี่ยวรั้งไว้ให้หร่วนต้าเฉิง
ทุกสิ่งทุกอย่างกดทับลงบนบ่าหร่วนต้าเฉิง
แม้จะเหน็ดเหนื่อย ทว่าเขากลับเบิกบานใจอย่างที่สุด ความรู้สึกกุมอำนาจใหญ่ไว้ในมือทำให้คนคลั่งตำแหน่งอย่างเขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ
เพื่อให้ราตรียาวไกลไม่ยากลำบากเกินไป เขาจึงคลุมเสื้อลุกขึ้นเขียนบทละคร
เขาจะเขียนบทละครเรื่องเด็กยากจนที่ถูกคนดูแคลนสอบได้จอหงวนแล้วหวนคืนบ้านเกิดอย่างสง่าผ่าเผย
กลุ่มขุนนางที่ด่าถงหลิ่งตอนนี้กำลังคุ้มกันลำเลียงเสบียงอยู่
คนกลุ่มหนึ่งที่เคยชินกับการขึ้นเกี้ยวเวลาไปข้างนอก เดินทางไกลก็นั่งรถม้า สิบลี้แรกเดินกันอย่างเงียบสงัด
ยี่สิบลี้ผ่านไปจึงเริ่มพร่ำบ่นไม่หยุดปาก สามสิบลี้พ้นไปก็เริ่มสบถด่า
“ท่านพี่ พวกมันด่าท่าน!”
“ด่าไปเถอะ ต่อให้ด่าข้าตาย งานก็ต้องทำ กฎทัพมันก็เป็นเช่นนี้ ใครทำไม่ดี ก็ให้เขาเป็นกองหน้า ไปด่าอู๋ซานกุ้ยแทนสิ!”
หวังฮว่าเจินไม่ได้ด่า เขาเงียบๆ ทำหน้าที่ของตน
ปีนั้นเขาเสนอตัวขอไปเหลียวตง
แม้จะลงเอยด้วยความพ่ายแพ้ยับเยิน แต่พูดแล้วเขาก็ยังเหนือกว่าคนอีกมากมาย
เพราะขุนนางส่วนใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปในหล่มโคลนเหลียวตงด้วยซ้ำ
บัดนี้เดินทางเก่าซ้ำรอย เขากลับไม่รู้สึกลำบาก
หวังฮว่าเจินที่ได้ชำระแค้นแล้วจิตใจสงบราบเรียบ
ถงหลิ่งพูดถูก เพราะนโยบาย “ปราบเหลียวตงให้ราบคาบด้วยคนหกหมื่น” ของตนฆ่าคนตายไปนับไม่ถ้วน สมควรไถ่บาป
ก่อนหน้านี้หวังฮว่าเจินเกลียดถงหลิ่ง
ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็นเรื่องธรรมดาของศึก เขาไม่เชื่อว่าถงหลิ่งจะไม่มีวันพ่ายแพ้ตลอดชีวิต
แต่หลังรู้ว่าเหลียวตงถูกพวกเจี้ยนหนูเข่นฆ่าราษฎรไปกว่าหนึ่งล้านคน และเพราะตนทำลายแผนสามด้าน ทำให้พวกเจี้ยนหนูสังหารได้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม...
หวังฮว่าเจินก็รู้สึกว่าไม่เกลียดอีกแล้ว!