# บทที่ 34 อำลา
การวางกำลังของอู้เหลียงฮาสามกองเริ่มขึ้นแล้ว การไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิของเมืองกุยฮวาก็เริ่มขึ้นแล้วเช่นกัน!
เมื่อใบหลิวเขียวอ่อนเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มเต็มใบ หมู่บ้าน "เสี่ยวป่านเชิง" ทั้งหมดบนเหอเถาก็เริ่มเข้าสู่ช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดของปี
ผู้ใหญ่บ้านขี่ม้า ถือแส้ตะโกนเร่งเร้าด้วยเสียงอันดัง!
คนในเมืองกุยฮวาพลันหายไปเกินครึ่งในชั่วพริบตา
ไม่มีตระกูลใหญ่โต คำสั่งทหารตรงถึงผู้ใหญ่บ้าน แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ถ่ายทอดอีกต่อ นโยบายเรียบง่ายสามารถลงไปถึงระดับล่างสุดได้ในคราวเดียว
เว่ยเหลียงชิงขี่ม้ามองดู ยิ้มตาหยี คว้าดินขึ้นมากำหนึ่ง ตบมือแล้วยืดตัวขึ้น
หยิบกาน้ำทองแดงจากเอวขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ เขย่าเบาๆ แล้วดูดน้ำในนั้นอย่างสบายอารมณ์
"ฟ่อ~ อา~~~"
เขารู้สึกว่าวันเวลาเช่นนี้ช่างดีเสียจริง
ทว่ายิ้มบนใบหน้ามิได้ค้างอยู่ เมื่อมองพวกจินซื่อที่เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะทักทาย ในใจของเว่ยเหลียงชิงก็พลันบังเกิดความรู้สึกห่อเหี่ยวรุนแรงขึ้นมา
เว่ยเหลียงชิงรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ไม่ชอบตน แต่รังเกียจอาแท้ๆ ของตน
เขาได้ยินจากปากพวกเขามาแล้ว
อาของตนที่จิงเฉิงนั้นเหมือนสุนัขบ้าที่กัดคนอย่างเอาเป็นเอาตาย ปลอมแปลงพระเสาวนีย์เพื่อฆ่าคน ยึดทรัพย์!
เป็นคนที่ชั่วร้ายที่สุดในใต้หล้า
แม้ทุกคนจะบอกว่านั่นคือเรื่องจริง แต่เว่ยเหลียงชิงก็ไม่ได้เกลียดชังอะไร!
ตระกูลเว่ยของเรามีวันนี้ได้ก็เพราะอาทั้งหมด หากไม่มีอา ตนก็เป็นแค่ขี้หมาไม่มีความหมายอะไร
ลูกไม่รังเกียจแม่ขี้เหร่ หมาไม่รังเกียจบ้านยากจน ตนมีสิทธิ์อะไรไปว่าผู้ใหญ่ทำไม่ถูก!
หากแม้แต่ตัวเขายังด่าเขา อาจะน่าสงสารขนาดไหน
อวี๋ลิ่งรู้เรื่องนี้ดี แต่เขาไม่รู้จะปลอบเว่ยเหลียงชิงอย่างไร
ในโอ่งย้อมสีใบนี้ อะไรคือดำ อะไรคือขาว แม้แต่เฉียนเชียนอี้ก็ยังอธิบายไม่ชัด
ท่านอาจารย์ยังพูดไม่กระจ่าง อวี๋ลิ่งคิดว่าตนก็อย่าหาความทุกข์ใส่ตัวเลย!
ตั้งแต่จั่วกวงโต้วและพวกจวินจื่อจากไป เฉียนเชียนอี้ก็ "ปิดด่าน"
ในใจเขาทุกข์ระทม ทั้งเต็มไปด้วยความฉงน เขาพาเซียวอู่ไปพำนักบนเขาต้าชิง!
คนมีความรู้เมื่อใดขึ้นภูเขา นั่นหมายถึงมีความคิดหลีกหนีโลก
ผู้มีเมตตายินดีในขุนเขา ผู้มีปัญญายินดีในสายน้ำ