# บทที่ 35 คนฉลาด
เมืองกุยฮวาเริ่มระดมพลแล้ว!
การระดมพลครั้งนี้ไม่ได้เพิ่มจำนวนกองทหาร แต่เป็นการเติมกำลังคนเข้าไปในกองทหาร
ภายใต้เงื่อนไขที่เสบียงอาหารเอื้ออำนวย ก็เพิ่มจำนวนคนเพื่อขยายกองทัพ!
ข่าวแพร่สะพัดออกไป คนจำนวนมากไม่ทำนาแล้ว วิ่งกลับมาสมัคร
คนเหล่านี้ไม่ได้มาจากทั่วทุกสารทิศ ฟังจากสำเนียงพวกเขา แทบทั้งหมดเป็น "ชาวเหอเถาใหม่" ที่หนีมาจากอวี๋หลิน
พวกเขาไม่กลัวการออกรบจริงๆ แถมยังรักการรบอีกด้วย
ปีเจียจิ้งที่สามสิบเจ็ด ม้าหลง ซึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งจ่งปิงแห่งซานไห่กวน ได้เขียนไว้ในตำราว่า:
"ชาวอวี๋หลินเชิดชูความกล้าหาญ ถือการตัดศีรษะข้าศึกเป็นอาชีพ!" (ไม่ได้แต่งขึ้นจากบันทึกอำเภอเหยียนซุยของม้าหลง)
โลกกว้างใหญ่ไพศาล หนทางทำมาหากินของผู้คนเมื่อแยกประเภทแล้วก็มีเท่านั้น
ทำนาอย่างขยันขันแข็ง ค้าขายแลกเปลี่ยน อ่านหนังสือสอบเข้าราชการ ลักขโมยปล้นหลอก หนทางนอกลู่นอกทาง ฯลฯ
แต่ชายฉกรรจ์ชาวอวี๋หลินไม่เหมือนใคร คนหนุ่มฉกรรจ์ถือการตัดศีรษะเป็นอาชีพ
ดังนั้น การออกรบสำหรับพวกเขาจึงไม่ต้องปลุกระดม ไม่ต้องออกคำสั่งบังคับเด็ดขาด ยิ่งไม่ต้องรู้ซึ้งถึงคุณธรรม
แค่บอกพวกเขาว่าฆ่าข้าศึก หัวละกี่ตำลึงก็พอ
ไม่ใช่เพราะรักการฆ่าคน แต่เพราะซานเปียนทุกข์ยากเกินไป ทำนาไม่มีทางเลี้ยงดูทั้งครอบครัวได้
ฆ่าข้าศึกได้เงินเร็ว ตัดหัวหัวหน้าโจรสักคน อย่างน้อยก็อยู่สุขมีกินไปครึ่งปี!
ได้ยินว่าอวี๋ลิ่งจะขยายกองทัพ คนกลุ่มนี้ก็คลั่งตายเลย!
ความใจกว้างของอวี๋ลิ่งเป็นที่ยอมรับ ความใจดีเป็นที่ยอมรับ ความซื่อสัตย์เป็นที่ยอมรับ เงินทองที่ให้มากก็เป็นที่ยอมรับ!
ฆ่าข้าศึกไม่ใช่แค่ได้เงินรางวัล ข้าวของส่วนตัวบนตัวโจรก็ตกเป็นสมบัติส่วนตัวด้วย
ไอ้หน้าซีดเหลืองจนเหมือนจะเป็นจะตาย แค่ตัดหัวได้สามคนเอง ตอนนี้ม้าศึกก็มีแล้ว
ไอ้หน้าซีดเหลืองยืนหยิ่งอยู่นอกแถวกองทหาร
ม้าตัวใหญ่สูงสง่าที่บาดแผลตกสะเก็ดแล้วก็หยิ่งทะนงเช่นกัน
หนึ่งคน หนึ่งม้า ยืนเงียบๆ มองดูผู้คนผ่านหน้าตัวไป ท่วงท่าสง่าผ่าเผยชวนให้อิจฉา
แม้ไอ้หน้าซีดเหลืองจะดูผอมกะหร่อง ไม่มีใบหน้าหล่อเหลี่ยมที่แม่หญิงชอบ
แต่ท่วงท่าอย่างนี้ออกมา ผู้หญิงคนไหนจะไม่บอกว่าชายหนุ่มคนนี้รูปงาม?