# บทที่ 60 ดาวอังคารกุมดาวใจ (1)
ก่อนถึงวันตรุษจีนอีกสองวัน หน้าจวนองค์หญิงกลับมีพ่อค้าแม่ค้ามาตั้งแผงเพิ่มขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ไหลไฉไม่ได้ปริปากบ่นอะไร เมิ่นเมิ่นเองก็ไม่ได้ปริปากบ่นอะไร
ในอดีตนั้น ในวาระพิเศษ พ่อค้าสามารถตั้งแผงขายของเข้าไปถึงในวังหลวงได้
นี่เรียกว่า "ตลาดในวัง" (ดู ภาพม้วนรัชกาลเฉิงฮว่าเสด็จประพาสตลาดยามค่ำคืน)
ถึงแม้พฤติกรรมเช่นนี้ในสายตาของพวกบัณฑิตบางคนจะมองว่าเป็นแค่การ "หว่านล้อมสร้างภาพความสงบสุข" เป็นความงามแต่ภายนอก ไร้แก่นสาร เป็นพิธีกรรมนิยมก็ตาม
แต่การตั้งแผงค้าในวังนั้นก็เคยเกิดขึ้นจริง
พิธีกรรมนิยมนั้นไม่ดี แต่มันก็ไม่ได้แย่ไปเสียทุกด้าน
ถึงจะเป็นแค่ "การหว่านล้อมสร้างภาพความสงบสุข" ราชสำนักก็จำเป็นต้องส่งสารแห่งการร่วมสุขกับราษฎรออกไป
ก็เหมือนกับพระราชพิธีหลังจากเสร็จสิ้นการอภิเษก
รูปแบบไม่ได้มีแค่ภายนอก ตัวมันเองคือส่วนหนึ่งของคำมั่นสัญญา
เพราะมีแบบอย่างมาก่อน พ่อค้าแม่ค้าหน้าจวนองค์หญิงจึงยากจะขับไล่
"ใกล้ตรุษจีนแล้ว ถือเสียว่าเป็นสิริมงคลเถิด!"
การปรากฏตัวของคนเหล่านี้ทำให้ไหลไฉรู้ว่าเรื่องร้ายกำลังจะเกิดขึ้น
สภาพพระวรกายของฮ่องเต้คงจะทานไม่ไหวแล้ว พวกนี้มาเฝ้าจับตาองค์รัชทายาท
"สิบปีไม่ทันถึง สมัยเสินจง, กวงจง, ฝ่าบาทพระองค์ปัจจุบัน, และฝ่าบาทในภายภาคหน้า!"
เมิ่นเมิ่นไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายใจพวกนี้มาทำให้ตนเองกลายเป็นคนหงุดหงิดแบบพวกเขา แต่มันก็เป็นความจริงอย่างนั้น!
หากฮ่องเต้เทียนฉี่สวรรคต ราชวงศ์ต้าหมิงเปลี่ยนฮ่องเต้สี่พระองค์ในเจ็ดปี จะว่าเปลี่ยนกันพร่ำเพรื่อก็ไม่ผิดนัก
จูโหยวเซี่ยวไม่ได้เสวยน้ำแม้แต่หยดเดียวมาร่วมสองวันแล้ว!
หมอหลวงมาแล้ว ภายใต้การจับตาดูของฮองเฮา, อ๋องซิ่น และคนอื่นๆ ทำการตรวจพระอาการจนเสร็จ
หมอหลวงไม่ปริปากพูด ทุกคนล้วนเข้าใจดี ฮ่องเต้ในยามนี้เหลือก็แต่เพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
หมอหลวงรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ตนเกิดมาในยุคสมัยที่ดี
หากวันเวลาเลื่อนถอยไปอีก แม้แต่ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ซ่งที่ได้ชื่อว่าทรงเมตตา
พวกหมอหลวงที่เอาแต่รับเบี้ยหวัดไม่ทำงานคงต้องถูกส่งไปหลิ่งหนานให้ยุงกัดกินเป็นอาหาร