# บทที่ 61 ดาวอังคารกุมดาวใจ (2)
สถานที่ที่คึกคักที่สุดบนถนนฉางอานน่าจะเป็นจวนองค์หญิง
หลังจากพ่อค้าแม่ค้ามารวมตัวกัน คนขายของก็มาก คนซื้อของก็มาก
แถมพวกเขายังขายถูกกว่าที่อื่น คนก็เลยมากขึ้นไปอีก!
เดิมทีที่นี่เงียบสงบมาก
ได้ชื่อว่าเป็นเขตสงบของจิงเฉิง เป็นที่เงียบสงบในสายตาบัณฑิตที่ว่า "สนทนากับปราชญ์ใหญ่ ไปมาหาสู่ไม่มีคนต่ำต้อย"
เพราะจวนองค์หญิงเดิมเป็นสวนซิ่ง
ถึงแม้สวนสง่างามแห่งหนึ่งจะกลายเป็นจวนองค์หญิง แต่ฟังดูแล้วไม่ได้ไพเราะนัก
เนื่องจากท้องพระคลังขัดสน จึงไม่ได้สร้างจวนใหม่เป็นพิเศษ
องค์หญิงใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ จวนอ๋องซิ่นก็เป็นเช่นนี้เช่นกัน
จวนอ๋องซิ่นในตอนนี้ก็คือจวนอ๋องฮุ่ยเดิม
ถ้าเทียบทำเล ความเงียบสงบและขนาดพื้นที่แล้ว ยังสู้จวนองค์หญิงในตอนนี้ไม่ได้
เรือนที่ไร้ซึ่งไอคนค้ำจุน เพียงปีเดียวก็กลายเป็นบ้านของแมลงและมด
ประตูข้างจวนองค์หญิงเปิดอยู่
พ่อเฒ่าจางที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูนั่งยองตากแดดหาวอย่างเบื่อหน่าย
วันนี้อากาศพอใช้ ลมไม่แรง ฝุ่นไม่ฟุ้งกระจายไปทั่ว นับเป็นวันที่ดี
จูโหยวเจี่ยนมาอีกแล้ว
ไม่ทันให้พ่อเฒ่าจางเปิดประตูใหญ่อย่างเคารพ จูโหยวเจี่ยนที่รำคาญความยุ่งยากก็พุ่งตรงเข้าทางประตูข้าง
"เห้ยๆๆ พวกเจ้าเข้าไม่ได้ รออยู่หน้าประตู รออยู่!"
เห็นยามคุมองนั้นทำท่าเหมือนอยากจะฟันตัวเองให้ตาย พ่อเฒ่าจางก็หัวเราะ
"จวนองค์หญิงใหญ่ นี่มันจวนองค์หญิงใหญ่นะขอรับ!"
เห็นใบหน้าน่ากลัวนั่นยื่นเข้ามาใกล้ ยามคุ้มกันสามนายพลันได้สติ แววตาแจ่มชัดขึ้นมาก
ช่วงนี้พวกเขาก็ฝันเช่นกัน
พวกเขาเหมือนกับคนเหล่านั้น หนักกว่าคนเหล่านั้นเสียอีก
อยากให้นายของตัวเองเป็นฮ่องเต้มากกว่าใคร
นี่ไม่ใช่คิดไปเรื่อย ตามหัวถนนในจิงเฉิงก็มีเสียงเรียกร้องแล้ว
พูดว่า "เรื่องใหญ่ใต้หล้า" บอกว่า "ไท่จื่อยังเด็ก" บอกว่าอ๋องซิ่นต่างหากคือองค์ราชันแห่งแคว้น
ไม่ใช่คนเดียวพูด ทุกคนพูดแบบนี้
ทุกคนพูดแบบนั้นก็คือเจตจำนงของราษฎร เมื่อเจตจำนงของราษฎรเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ก็จะทำให้คนถกเถียงกันไปทั่ว ก็ยากจะเลี่ยงมิให้ใจคนหวั่นไหว
นี่มันเป็นขุนนางตามเสด็จมังกรเชียวนะ ใครบ้างไม่อยาก?