# บทที่ 59 ไห่หลานจู (3)
ปั๋วเอ่อร์จี้จื้อจี๋·หมิงอัน ชะตากรรมไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี!
ปั๋วเอ่อร์จื้อจื้อจี๋·ปู้เหอ หรือก็คือไจ่ซังแห่งเผ่าเคออ่อร์ชิ่น ก็ไม่รู้ชะตากรรมเช่นกัน
ส่งคนออกไปรบตั้งเจ็ดพันกว่านาย...
จนถึงตอนนี้ ข่าวที่เป็นประโยชน์สักชิ้นก็ยังไม่ส่งกลับมา แถมยังไร้วี่แววใดๆ
"ส่งม้าสอดแนมออกไปลาดตระเวนอีก ข้าสงสัยว่าหมิงอันขาดสติ ไล่ตามข้าศึกลึกเกินไปแล้ว ส่งคนไปบอกเขา อย่าไล่ต้อนข้าศึกที่จนตรอก ระวังจะตกหลุมพรางของศัตรู!"
"ขอรับ!"
ผู้พูดคนนี้ชื่อหม่างกู่ซือ เป็นหนึ่งในบุรุษผู้ทรงอำนาจสูงสุดของเผ่าเคออ่อร์ชิ่น
หากแต่ชายผู้นี้แก่ชราแล้ว เพิ่งพูดได้ไม่กี่ประโยคก็หอบหายใจแทบขาด!
ในใจเขา เขาไม่เชื่อว่าหมิงอันจะพ่ายแพ้!
สาเหตุหลักคือเขาดูถูกต้าหมิง
การที่ต้าหมิงพ่ายแพ้ติดต่อกันในเหลียวตงทำให้เขามีภาพลวงตา เขาคิดว่าตราบใดที่กล้าออกรบ ต้าหมิงก็จะแตกพ่าย!
ความพ่ายแพ้ของหลินตันเข่อหานเขาก็รู้!
แต่เขาก็ยังไม่คิดว่าอวี๋ลิ่งจะเก่งกาจอะไร
เขาดื้อรั้นคิดว่าหลินตันเข่อหานยกทัพสาขามาไกล ตกลงไปในวงล้อมที่อวี๋ลิ่งวางเอาไว้ ถูกเอาแรงสดเข้าตีเอาจนหมดแรง!
ต้าหมิงเสื่อมโทรมแล้ว แผ่นดินหญ้าเองก็เสื่อมโทรมเช่นกัน!
หม่างกู่ซือในวัยหนุ่มเคยนำน้องชายหมิงอัน หงเก๋อเอ่อร์ เข้าร่วมกับโอปา หัวหน้าเผ่าเคออ่อร์ชิ่น ในตอนนั้นบุกเข้าตีใน "เก้าส่วนสหพันธ์โจมตีนู่เอ่อร์ฮาชื่อ" (ไม่ได้กุขึ้นเอง)
สามหมื่นคนโดนไม่กี่พันคนตีแตกกระเจิดกระเจิง
เรื่องไม่เกิดกับตัวเอง มักคิดว่าคนอื่นล้มเหลวเพราะเขาโง่
ถ้าเป็นข้า ข้าทำได้!
หม่างกู่ซือก็มองอวี๋ลิ่งเช่นนี้เหมือนกัน เขาคิดว่าอวี๋ลิ่งยังไม่เคยเจอเขา!
ถ้ามาเจอเขา อวี๋ลิ่งได้กอดหัวเผ่นหนีแน่
บางครั้งความคิดคนเราก็ประหลาดอย่างนี้
ต่อให้เป็นหม่างกู่ซือที่ได้ชื่อว่าฉลาดและสุขุมรอบคอบในเผ่าเคออ่อร์ชิ่น ก็ไม่ได้มองอวี๋ลิ่งเป็นคู่ต่อสู้จริงๆ
พวกเขาคิดว่าอวี๋ลิ่งก็แค่มาทำท่า
ถึงขนาดที่ว่าคนเผ่าน่ายม่านที่ยอมจำนน หลอมรวมเข้าเผ่าเย่เฮ่อไปแล้ว
แต่พอเผ่าเคออ่อร์ชิ่นรู้ข่าว พวกเขาก็ยังคิดว่าคนที่เก่งคือพี่ชุนที่ออกไปจากแผ่นดินหญ้า ไม่ใช่อวี๋ลิ่ง