# บทที่ 58 ไห่หลานจู (2)
หมิงอันหนีแล้ว!
ว่ากันตรง ๆ ก็คือปั๋วเอ่อร์จี้จี๋เท่อ·หมิงอันหนีแล้ว เริ่มพุ่งตัวไปทางถิ่นฐานของเผ่า
เขากลัวว่าหวังฝู่เฉินจะเอาธนูยิงใส่ตัวเอง ตอนวิ่งหนียังเอาโล่ห์บังแผ่นหลังไว้!
หวังฝู่เฉินเจตนาปล่อยให้เขาหนีไปต่างหาก!
ขาพรุนเป็นรู ม้าศึกโดนปืนไฟไปอย่างน้อยสามนัด ต่อให้วิ่งไปได้ เขาจะวิ่งได้ไกลถึงห้าลี้รึ?
ครั้งนี้ หวังฝู่เฉินจะทำให้เขารู้ว่าความกลัวคืออะไร ครั้งนี้หวังฝู่เฉินจะเล่นเป็นแมวหยอกหนู
ทวนหกประสานฟาดลงไปอย่างแรง!
คุณภาพของโล่ห์ดีมาก ไม่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ทั้งไม่มีรอยร้าวปรากฏ
มันต้านทานการฟาดของหวังฝู่เฉินไว้ได้ แต่ต้านทานแรงที่ทะลวงเข้าไปไม่ได้
หมิงอันอาเจียนเป็นเลือด และเจ็บจนร้องไห้!
หมิงอันพลันนึกถึงศึกเขากู่เล่อเมื่อครั้งโน้น
ตอนนั้นเก้าส่วนเผ่าพันธมิตรแห่งทุ่งหญ้าบุกโจมตีนู่เอ่อร์ฮาชื่อ ตอนนั้นเขาก็อยู่ด้วย ศึกครานั้นสามหมื่นคนแพ้ให้กับไม่กี่พันคนของนูเอ่อร์ฮาชื่อ!
ในศึกครั้งนั้น หมิงอันคิดว่าตัวเองคงตายแน่แล้ว!
ม้าศึกที่ขี่ม้าติดหล่มโคลนออกมาไม่ได้ ทุกข์ทรมานกับการหนีเอาชีวิตรอด หมิงอันจนปัญญา ได้แต่ขี่ม้าที่ไม่มีอานม้าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เก็บกลับมาได้หนึ่งชีวิต!
ภาพในอดีตเหมือนจะย้อนมาเล่นซ้ำอีกครั้ง...
ตัวเองกำลังหนีอีกแล้ว ชัยชนะที่เคยห้าวหาญเต็มเปี่ยมกำลังจะพ่ายแพ้อีกแล้ว!
วิธีแพ้ก็ยังเหมือนเดิม ถูกคนอื่นใช้กำลังน้อยเอาชนะกำลังมาก
ระหว่างทางวิ่งกลับหมิงอันเห็นคนต้าหมิงเริ่มบุกเข้าใส่แล้ว
ก็ใช้แค่สองพันคนที่น่าสังเวชนั่นแหละเริ่มพุ่งเข้าใส่ เสียงตะโกนก้องมาก เสียงฆ่าฟันแสบหูมาก...
นี่แสดงให้เห็นว่าขวัญกำลังใจของคนต้าหมิงพร้อมเพรียงกันมาก!
หลังจากทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดถูกหวังฝู่เฉินและพรรคพวกฉีกกระชากแหลกเป็นชิ้น ๆ แล้ว สงครามครั้งนี้ความจริงก็จบสิ้นแล้ว
แต่เดิมทิ้งอาวุธคุกเข่ายกมือแล้วจะรอดชีวิต...
ทว่าโอกาสเพียงหนึ่งเดียวนี่กลับถูกพวกเขาส่งออกไปด้วยตัวเอง
อย่าว่าแต่คุกเข่ายอมแพ้เลย ต่อให้เซียนมาเสด็จก็ช่วยพวกเขาไม่ได้!
ทหารเก๋าในกองกำลังของอวี๋ลิ่งร่างกายเริ่มร้อนระอุ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเมตตาอารี