# บทที่ 32 ถึงคราข้าบ้างแล้ว
อวี๋ลิ่งไม่อาจบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ของตัวเองได้
เห็นฟันที่รั่วเป็นช่อง เห็นจูโหยวเซี่ยวที่กำลังฝืนกลั้นไม่ให้แตกสลาย อวี๋ลิ่งกลับรู้สึกว่าตัวเองแทบจะพังทลายลงไปด้วย
อายุยี่สิบต้นๆ ช่วงวัยอายุที่ดีที่สุดในชีวิตนี้ แต่กลับราวกับคนแก่ใกล้วายชนม์
ใครๆ ก็ว่าโอรสสวรรค์ต้องมีสง่าราศีกลืนฟ้าดิน เกรียงไกรไร้คู่เทียม
แต่โอรสสวรรค์ตรงหน้ากลับซูบผอมราวฟืน ขุมพลังแห่งวาระสุดท้ายที่หาที่สิ้นสุดไม่ได้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"โย่วซู่ ข้า... ข้านี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ~~~"
"ฝ่าบาทอย่าทรงร้อนพระทัย กระผมกลับมาแล้ว ไม่ปิดบังท่าน กระผมไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อคืน ก็เหมือนกับคราวก่อนนั่นแหละ ที่คิดถึงก็คือข้าวมื้อนี้ในวัง..."
จูโหยวเซี่ยวใช้มือเช็ดใบหน้าส่งเดช ฝืนยิ้มกล่าวว่า:
"เตรียมพร้อมแล้ว ข้าเตรียมพร้อมไว้ตั้งนานแล้ว ไปๆ ค่อยว่ากันตอนกิน ค่อยว่ากันตอนกิน..."
งานเลี้ยงในวังเริ่มขึ้นอีกครั้ง นอกเหนือความคาดหมายคือครั้งนี้ของหวานลดน้อยลงไปมาก
ตั้งแต่ได้ร่วมเสวยกับองค์เสินจงครั้งแรก คนในกรมพระคลังข้างที่ก็รู้ว่าอวี๋ลิ่งไม่โปรดของหวาน!
เพราะในบรรดาอาหารหลายสิบอย่างนั้น ก็มีแต่ของหวานที่แทบไม่ถูกแตะต้อง
งานเลี้ยงครั้งหลังๆ ในวังก็เป็นเช่นนี้ อาหารอย่างอื่นเลิศรสหมด เว้นแต่ของหวานที่แทบไม่ถูกแตะต้อง
ทราบว่าครั้งนี้ฝ่าบาทจะทรงเลี้ยงท่านอวี๋ลิ่งอีก...
กรมพระคลังข้างที่จึงเตรียมของหวานไว้เพียงสองอย่าง!
หากไม่ใช่เพราะกฎมณเฑียรบาลและธรรมเนียม ที่กำหนดให้งานเลี้ยงในวังต้องมีอาหารประเภทนั้นๆ กรมพระคลังข้างที่ก็กะจะไม่ทำของหวานเสียเลย
ทั้งที่อร่อยแท้ๆ พวกเขาล้วนไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านอวี๋จึงไม่ชอบ
จูโหยวเซี่ยวในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านปู่จึงโปรดให้อวี๋ลิ่งกินข้าวด้วยเป็นพิเศษ!
การดูท่านอวี๋ลิ่งกินข้าวนั้นเป็นความรื่นรมย์อย่างแท้จริง
ไม่เลือกไม่เขี่ย มีอะไรกินอย่างนั้น เจอของอร่อยก็จะกินเยอะขึ้น มองดูเขากินแล้วรู้สึกว่าตัวเองก็หิวขึ้นมา!
จูโหยวเซี่ยวยัดเนื้องาปาเข้าปากคำหนึ่ง