# บทที่ 33 เลี้ยงไท่จื่อไว้ในจวน
ตอนออกจากวัง เว่ยจงเสียนได้มอบหนังสือเล่มหนึ่งให้อวี๋ลิ่ง!
หนังสือเล่มนี้ก็คือ "ทำเนียบหอคอยตงหลิน"
หนังสือเล่มนี้หวังเช่าฮุยเป็นผู้เขียนขึ้น โดยเลียนแบบยอดคนหนึ่งร้อยแปดแห่ง "ซ้องกั๋ง" มาจัดลำดับให้แก่คนตงหลิน
หวังเช่าฮุยผู้นี้ อวี๋ลิ่งรู้จัก
บรรพบุรุษของหวังเช่าฮุยอยู่ที่อำเภอเสียนหนิง เมืองฉางอาน ครอบครัวเขาเป็นตระกูลขุนนางสืบทอด
หวังเม่า ผู้เป็นปู่ทวด สอบจิ้นซื่อได้ในรัชศกเจิ้งเต๋อปีที่สิบสอง หวังหย่งปิน ผู้เป็นปู่ทวดอีกคน ขึ้นถึงตำแหน่งลี่ปู้ซั่งซู!
ตัวหวังเช่าฮุยเองยิ่งไม่ธรรมดา เขายังเป็นศิษย์ของทังปินอีน ผู้นำก๊กเซวียน
ทังปินอีนก็คือทังปินอีน "ผู้ชอบภรรยาผู้อื่น" คนนั้น ด้วยเหตุที่เขาคิดจะรับสวีชื่อ ภรรยาของซือเทียนเต๋อเป็นอนุภรรยา จึงได้ฉายานี้มา
เรื่องนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่จริง
ด้วยสถานะของทังปินอีนและกำลังทรัพย์ของตระกูลในเวลานั้น ขอเพียงเขาคิด ผู้หญิงแบบไหนตามหาไม่เจอ?
เขาจะไปแย่งหญิงของคนอื่นมาเป็นอนุ ไม่ใช่คนโง่
เรื่องนี้สยงถิงปี้เป็นคนเล่าให้อวี๋ลิ่งฟัง พูดตรงๆ ก็คือการต่อสู้ระหว่างก๊กตงหลินกับก๊กเซวียน ก๊กคุน!
ทังปินอีนเป็นคนอารมณ์ร้าย ถึงได้เล่นสนิทสนมกับสยงถิงปี้ได้
สยงถิงปี้ไม่เชื่อว่าเขาจะไปแย่งผู้หญิงของคนอื่น
ในช่วงศึกชิงรากแผ่นดิน เขาถูกขนานนามว่าเป็นผู้นำ "ก๊กเซวียนคุน" ที่โจมตีคนก๊กตงหลิน
ผลสุดท้ายกลับถูกปลดจากตำแหน่งเพราะช่วยคนโกงข้อสอบ
การถูกปลดครั้งนี้ ทำให้เขารอดจากหายนะ!
แต่เรื่องที่เขาเคยก่อไว้ตอนนั้น พวกตงหลินยังจำแม่น!
พอพวกตงหลินกุมอำนาจ ศิษย์ของทังปินอีนอย่างหวังเช่าฮุยก็เลยซวย จัดการอาจารย์เจ้าไม่ได้...
ยังจะจัดการหวังเช่าฮุยเจ้าไม่ได้หรือไง!
หวังเช่าฮุยที่ถูกกีดกันจึงผันตัวเป็นพวกขันที
เขาแค้นวิธีการของก๊กตงหลิน แค้นที่พวกเขาเอาโคลนสาดใส่อาจารย์ตน
หวังเช่าฮุย ผู้ได้ชื่อว่า "สายลมใส ข้อปล้องมั่น เทียบเท่าบัณฑิตอำเภอผู้มีคุณ" ก็เลยเขียน "ทำเนียบหอคอยตงหลิน" ขึ้นมา
(ไม่ได้แต่งขึ้นเอง: จดหมายเหตุอำเภอโจวผิง ซานตง บันทึกว่าหวังเช่าฮุยเป็นขุนนางที่ดีคนหนึ่ง)
อวี๋ลิ่งเปิดดูแวบหนึ่ง งุนงงกล่าว: