# บทที่ 88 เกมเริ่มต้นแล้ว
"ขอเวลาอีกปี ให้เวลาฉันอีกปีก็ดีสิ!"
หวังจื้อย่งทุบหัวตัวเองพลางแผดเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด
เป็นเพราะคนของอวี๋ลิ่งมาอีกแล้ว มาจ้องเล่นงานเขาอีกแล้ว เงินและเสบียงที่อุตส่าห์สะสมมาอย่างยากเย็นก็หายวับไปอีกครา
คนที่มาตีเขาหนนี้ไม่ใช่หวังเชา แต่เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นหน้าเหลืองซีดคนหนึ่ง
สองร้อยคน เขาพาคนแค่สองร้อยคนก็บุกตะลุยเข้ามาใส่ทัพกว่าพันคนของตัวเอง
ไอ้ห่าแม่งมัน ทหารชั้นยอดของข้าพอปะทะก็แตกราบแทบทันที สู้ไม่ได้เลย
การปะทะประจัญบานครานี้ เหมือนผู้ใหญ่ตีเด็ก ตีเอาฝั่งตัวเองไม่มีทางสู้ได้เลย
เสียง "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว" อันเสียดแก้วหูดังขึ้น พวกมันก็พุ่งเข้ามา
ความพ่ายแพ้ครั้งก่อนไม่ได้ทำให้หวังจื้อย่งและพรรคพวกรู้สึกเจ็บใจ
หวังเชา นั่นมันข่านตาตมือหนึ่งแห่งเหอเถา บาตูร์อันดับหนึ่งแห่งทุ่งหญ้า
พวกข้าหนีรอดจากการลอบโจมตีของมันได้ ถึงจะแพ้แต่ก็ไม่นับว่าขายหน้า
ใต้ฟ้านี้ มีสักกี่คนกันเชียวที่จะมีโชควาสนาเช่นนั้น!
แต่คนหน้าเหลืองเมื่อวานนี่สิ อ่านไม่ออกเลย
เดิมทีคิดจะล้างแค้นให้เหยียนชุน แต่ตัวเองกลับเกือบเอาชีวิตไม่รอด ดุดัน แม่งโคตรดุดัน เหมือนเดรัจฉาน
"กลับส่านซี ไปพัฒนาในกานซู่!"
"หวังเชาอยู่ที่ฮวาหม่าฉือ พอมันรู้ว่าเราอยู่แถวนี้มันต้องลงมือแน่ แถมตอนนี้เราไม่รู้เลยว่าไอ้หน้าเหลืองนั่นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน!"
หวังจื้อย่งพ่นลมหายใจขุ่นมัว กัดฟันพูดว่า:
"คนของอวี๋ลิ่งฝั่งนี้เหมือนกำลังไล่ต้อนพวกเรา ไล่ต้อนเหมือนไล่หมาข้างถนน
ยิ่งเป็นแบบนี้ เราก็ยิ่งไม่ควรทำตามที่มันวางแผนไว้!"
"ไม่ไปกานซู่แล้วหรือ?"
"ไป ถ้าไม่ไปกานซู่เราก็อยู่ไม่ได้ ซานซีก็ดี แต่อวี๋ลิ่งอยู่ซานซีมันก็ไม่ดี
มันเป็นขุนนาง ไม่มีทางปล่อยให้พวกเราทำแบบนี้ พอมันว่างมือเมื่อไหร่ พวกเราคงต้องตายแน่"
"ท่านอาคิดเห็นเช่นไร?"
"เราไปที่นี่ ปล้นที่นี่ เผาที่นี่แล้วก็ไป อวี๋ลิ่งมันไม่ใช่ชอบเป็นขุนนางนักหรอกหรือ ที่นี่ขุนนางใหญ่ ๆ เยอะ ดูมันจะแก้ปัญหายังไง!"
หวังเจียอินมองไปทางที่หวังจื้อย่งชี้ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก