# บทที่ 87 ขอยืมฟ้าอีกห้าปี
อาหมิ่นตายแล้ว ตายอย่างกะทันหันในกองทัพ
ได้ยินว่าก่อนตายยังสาปแช่งอย่างอาฆาต
สาปแช่งฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน สาปแช่งแผ่นดินต้าชิง พอข่าวแพร่ออกไป การตายกะทันหันก็กลายเป็นสมควรตาย
อาหมิ่นสมควรตายเหมือนกับบิดาของเขา
บิดาของเขาซูเอ่อร์ฮาฉีไม่พอใจที่เซียนตี้ครองอำนาจนำในการจัดสรรอำนาจและทรัพย์สินจากการรบ จึงเกิดใจคิดตั้งตัวเป็นอิสระ
ท่านข่านเห็นว่าอาหมิ่นน่าสงสาร จึงประหารแค่พี่ชายคนโตอาเอ่อร์ทงอาหมิ่นกับน้องชายคนที่สามจาซาเค่อถู เพื่อให้เป็นเยี่ยงอย่าง
ผลคือ เขาที่ท่านข่านเลี้ยงดูมากับมือกลับสาปแช่งต้าชิงเช่นนี้ ช่างสมควรตายนัก
ความจริงหลายปีมานี้ อาหมิ่นคิดจะล้างแค้นมาตลอด
ก่อนตายเขาสามารถตะโกนออกมาชัดๆ ว่าซูตีเป็นสายลับ แต่เขากลับเลือกฝังหนามไว้
เขาจะบอกตัวเอ่อร์กุ่นกับตัวตั๋วที่กุมอำนาจสูงสุดในกองธงเหลืองตรงและกองธงเหลืองขลิบ
มารดาของพวกนางคือฝีมือของหวงไท่จี๋ ลงมือจัดการด้วยตัวเอง
ที่เสิ่นหยาง คนอีกคนก็ตายแล้ว
บุตรชายคนที่สิบหกของนู่เอ่อร์ฮาชื่อ และเป็นบุตรคนเล็กสุด เฟ่ยหยางกั่วตายแล้ว
ไม่ได้ตายในสนามรบ ไม่ได้ตายกะทันหัน แต่ถูกพี่ชายคนที่แปดของตนพระราชทานให้ตาย
"ก่อมหันตโทษ ปลดออกจากราชสกุล ประหารตามกฎหมาย" แปดตัวอักษรคือบทสรุป
พวกเจี้ยนหนูได้รับอิทธิพลจากทุ่งหญ้าอย่างลึกซึ้ง "บุตรเล็กเฝ้ากองไฟ" คือธรรมเนียมสำคัญยิ่ง
เพราะประชากรน้อย ขาดจริยธรรม และสงครามผันผวนเป็นเหตุ...
บุตรชายคนโตของเผ่าอาจไม่ใช่สายเลือดหัวหน้าเผ่า
เพราะสตรีมากมายถูกแย่งชิงไปมา
ตอนถูกแย่งจากเผ่าหนึ่งไป ในท้องอาจจะพาลูกของชายบางคนในเผ่าก่อนหน้าติดมาด้วย
ดังนั้น บุตรเล็กจึงถูกมองว่าเป็นทายาทสายเลือด
"บุตรเล็กเฝ้ากองไฟ" จึงกลายเป็นการดูแลกองไฟในบ้าน เป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่เลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่ เผ่าพันธุ์สืบสกุล
ยืนยันไม่ได้ว่าบุตรโตใช่สายเลือดหรือไม่ แต่บุตรเล็กที่เฝ้าดูเติบใหญ่ด้วยตาตัวเองนั้นยืนยันได้
"เฟ่ยหยางกั่ว" เป็นภาษาหนหวี่เจิน แปลเป็นภาษาฮั่นว่า "บุตรชายคนเล็กสุด"