# บทที่ 28 ฆ่าคน ฆ่าคน!
หรูร่างเข้าใจแล้ว หลิวจิ่วขยับแล้ว!
พายุคลั่งที่ฉางอานมิได้สงบลงเพราะประตูบ้านตระกูลอวี๋เปิดออก
พ่อค้าเริ่มระดมทุน ครัวเรือนทหารเริ่มรวมตัว พวก "เศรษฐีใหม่" พวกนั้นเริ่มออกอุบาย!
เมื่อคนกลุ่มหนึ่งที่รอดตายจากสมรภูมิ...
ซึ่งช่ำชองการอ่าน การจด การคำนวณ การเขียน การวาดภาพ และการส่งข่าว เตรียมพร้อมจะฆ่าคน...
เรื่องนี้ไม่ใช่โจรกระจอกที่แค่ผู้คุ้มกันคฤหาสน์จะปราบได้อีกต่อไป
จะบอกว่าเป็นการคิดกบฏก็ไม่เกินไป
เมื่อพวกเขาที่คุ้นเคยกับขั้นตอนต่างๆ เริ่มลงมือ นั่นก็ไม่ใช่ทหารเกณฑ์เร่ร่อนไร้สังกัด
หากเป็น "หน่วยรบพิเศษ" ที่มีแผนการ มีเป้าหมาย มีเส้นทาง และมีแนวคิด!
ปัญหาคือคนกลุ่มนี้ยังมีเงินอีกด้วย!
มีเงินไม่พอ พวกเขายังจัดแจงเส้นทางถอนตัว และสถานะในภายภาคหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว
ที่ฉางอาน ผู้ได้ประโยชน์หน้าใหม่ เตรียมจะโจมตีเจ้าที่ดินรุ่นเก่าแล้ว!
หลังจากผ่านพ้นปีใหม่ ตั้งแต่อวี้สื่อพวกนั้นมาถึง...
ราคาธัญพืชเริ่มสูงขึ้น แต่สินค้ากลับไหลเวียนเชื่องช้า
พวกเจ้าที่ดินรุ่นเก่าอยากกลับไปสู่อดีต แล้วผู้ได้ประโยชน์หน้าใหม่พวกนี้จะยอมให้พวกเขากลับไปสู่อดีตได้อย่างไร
พวกเจ้าที่ดินเก่า เสินซือเก่าแห่งฉางอานยังคงฝันกลางวันอยู่!
หวังจะกลับไปสู่อดีต มัดตรึงสามัญชนไว้บนผืนดินของพวกเขา ให้พวกเขาทำนาให้ตนต่อไป และกดขี่เยี่ยงทาส!
พวก "เศรษฐีใหม่" ที่เพิ่งผงาดขึ้นมา ถูกใจอวี๋ลิ่งมากกว่า ชอบวิธีการหาเงินในปัจจุบันมากกว่า
หน้ายุ่งก็ทำนา ไม่ยุ่งก็ทำงานฝีมือของตัวเอง!
ข้าจะไปทำนาให้พวกเจ้า แล้วข้าวที่ได้มากลายเป็นของพวกเจ้าได้อย่างไร?
เหตุใดที่ดินของบ้านข้าจึงเป็นของเจ้า?
"ข้าเคยได้ยินพี่ลิ่งเล่า..."
"อะไรนะ!"
"ฮ่องเต้ส่งคนไปเก็บภาษี พวกเจ้าขุนนางใหญ่ทางใต้รวมหัวกันต่อต้าน ทุบตีขุนนางเก็บภาษีตาย พวกคนใต้มีไข่ พวกเราไม่มีหรือไง?"
"หมายความว่าไง?"
"หมายความว่าพวกที่กลัวตายกลับไปซะ พวกไม่กลัวตายตามข้ามา..."
"กลัวหัวหดอะไร คิดว่าพวกเราเป็นข้าราชการบ้านนอกรึไง ถ้าฆ่าคนแล้วพวกเราก็หนีขึ้นเหนือ ข้าคำนวณดูแล้ว เต็มที่สิบห้าวันก็ถึงแม่น้ำหวง ถึงที่ที่เรียกว่าเถ่าโน่น!"
"ข้ารู้ทาง ปีก่อนข้าเคยไปส่งมันฝรั่ง!"