# บทที่ 27 คุณหนูตระกูลจู
อวี้สื่อฟู่ตายแล้ว ตายอยู่บนเตียง
อวี้สื่อคนอื่นๆ ที่ตามมาด้วยกันรีบรุดมาพร้อมผู้อารักขาและหมอ
ตรวจดูเพียงเล็กน้อย คนตาดีก็รู้ทันทีว่าอวี้สื่อฟู่ตายอย่างไร!
ไม่มีฝีมือแล้วยังจะรับงานยาก!
ความตายอันหอมหวนเช่นนี้จริงๆ แล้วไม่ดีเลย เพราะมันทำให้คนจดจำไปชั่วชีวิต
คนนอกอาจไม่รู้ว่าอวี้สื่อฟู่เป็นใคร แต่พวกเขาจะจำได้แน่ว่า...
มีอวี้สื่อคนหนึ่งตายอยู่บนพุงหญิงสาว
ฟ้าสว่างแล้ว ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป เมื่อคนที่มามุงดูเริ่มรวมตัวกัน อวี้สื่อฟู่ก็ถูกหามออกไปนานแล้ว
เหลือเพียงกลิ่นคาวคละคลุ้งทั่วห้อง
เรื่องนี้ถูกกำหนดให้เป็นอุบัติเหตุ
ข่าวนี้ล่วงรู้ไปถึงหูท่านผู้เฒ่าแห่งตระกูลหวัง ผู้เฒ่าวัยชราก็ "ป่วยหนัก" ขึ้นมากะทันหัน
บรรดาลูกชาย หลานชาย หลานอาหลานน้า ฯลฯ ต่างพากันรีบไปยังจวนตระกูลหวัง
ได้ยินว่าเตรียมตัวไปส่งท่านผู้เฒ่า ปรนนิบัติข้างเตียง
พวกยามผู้น้อยของฉางอานเริ่มขอลาหยุด เริ่มขอลาออก
พวกเขาก็เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว อวี้สื่อสองสามคนที่คุมอำนาจฉางอานรู้ว่าคนพวกนี้จะขอลาออก?
ก็อนุมัติทันที!
ขุนนางของฉางอานก็เริ่มขอลาออกเช่นกัน อ้างว่าจะหลีกเลี่ยงข้อครหา เตรียมตัวอยู่บ้านแต่โดยดี
บอกว่ารอให้ขุนนางผู้ใหญ่จากจิงเฉิงมาสืบสวนคดีให้กระจ่างก่อนแล้วค่อยว่ากัน
อวี้สื่อเหล่านี้ก็เห็นด้วย
ฉางอานที่ขุนนางเดิมก็มีไม่มาก เมื่อขาดขุนนางมาจัดการขั้นตอนต่างๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที
ระฆังบอกเวลาไม่ดัง กลองก็ไม่ตี!
ฉางอานที่เคยคึกคักก็ซบเซาลงในบัดดล!
คนโง่ก็รู้ว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น คนใจกล้าก็เริ่มด่าทอแล้ว
อวี้สื่อเหล่านี้ยังคงก่อกวน ยังคงซัดเซ
ในการปกครองท้องถิ่น พวกเขายังคงใช้วิธีแบบในจิงเฉิงมาจัดการ
เรื่องนี้มิได้หยุดลง กลับแพร่กระจายไปทั่วทุกอำเภอเหมือนโรคระบาด
ผู้ริเริ่มทั้งหลายยังไม่รู้ตัว ยังคงกระหยิ่มยิ้มย่อง
พวกเขาหาหลักฐานว่าอวี๋ลิ่งมีใจคิดกบฏเจอแล้ว
ยกตัวอย่างเช่นเตาหลอมตีเหล็ก อวี้สื่อสองสามคนเจออาวุธที่ตีขึ้นภายในนั้น มีคหบดีใหญ่กล่าวโทษว่าอวี๋ลิ่งเคยพาคนทำเสื้อเกราะ
ที่จริงแล้วเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย!