# บทที่ 92 ช่วยชาติปราบกบฏ
ท่านกัวก่งล้มป่วย!
เขาไม่ได้อาบน้ำเย็นแต่กลับล้มป่วย
ครั้งนั้นจู้อวิ่นจิ่งทำให้เขาตกใจกลัวจริงๆ ขนาดถอดกางเกงเตรียมจะลงมือทำเรื่องอย่างว่าแล้ว จู่ๆ ก็มีคนโผล่ออกมาจากหลังเสาครึ่งตัว...
ในมือคนคนนั้นยังถือดาบสั้นอีกด้วย
ตอนนั้นไม่ฉี่ราดออกมาก็นับว่าเก่งมากแล้ว
คนทั่วไปเจอสถานการณ์แบบนี้ เกรงว่าคงทรุดลงไปกองกับพื้นนานแล้ว ต้องขอบคุณที่กัวก่งเคยผ่านสมรภูมิมาก่อน
กัวก่งล้มป่วย ซุนจือเซี่ยกลับดีใจ เพราะอำนาจของเขายิ่งมากขึ้น
ที่จริงจนถึงตอนนี้ พวกคนในกรมกลาโหมของราชสำนักก็ยังไม่เข็ดหลาบ
สวินฝู่กับจ่งปิงยังคงแย่งชิงอำนาจกัน เหมือนกับหวังฮว่าเจินและสยงถิงปี้ในตอนนั้น
สวินฝู่ที่ไม่สมควรมีอำนาจบัญชาการรบกลับอยากบัญชาการ
ส่วนจ่งปิงที่มีความสามารถในการรบและการบัญชาการกลับบัญชาการกองทัพไม่ได้
พวกเขาจะทำอะไรสักอย่าง ต้องรายงานให้สวินฝู่ทราบ สวินฝู่เห็นว่าด้วยจึงจะดำเนินการขั้นต่อไปได้
หากอารมณ์ของทั้งสองฝ่ายไม่ลงรอยกันสักนิด ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็จะใช้อำนาจในมือมาเล่นงานคุณ
ต่อให้ศัตรูอยู่ตรงหน้า ก็ยังไม่สำคัญเท่าเรื่อง "ต่อสู้ภายใน"
ฮ่องเต้ทรงค้นพบปัญหานี้แล้ว จึงมีกระบี่อาญาสิทธิ์เกิดขึ้น
กระบี่อาญาสิทธิ์นั้นที่จริงแล้วก็ไร้ประโยชน์ ถ้าจะใช้มันสังหารคนจริงๆ ถึงจะเป็นเรื่องใหญ่
เว้นแต่ว่าจะฟันเพียงดาบเดียวแล้วตัดขาดผู้เกี่ยวข้องเบื้องหลังขุนนางที่ถูกฆ่าทั้งหมดได้อย่างสิ้นซาก
ขนาดฮ่องเต้ยังไร้อำนาจ กระบี่อาญาสิทธิ์ก็เป็นแค่ของตั้งโชว์
ซุนจือเซี่ยดีใจที่กัวก่งล้มป่วย
ตัวเขาซุนจือเซี่ยคือสวินฝู่ กัวก่งคืออวี้สื่อตรวจการที่คอยกำกับสวินฝู่ สวินฝู่กดจ่งปิงได้ อวี้สื่อก็กดสวินฝู่ได้อีกที
กัวก่งล้มป่วย ซุนจือเซี่ยก็กุมอำนาจใหญ่ไว้ในมือ
มาถึงขนาดนี้แล้ว พวกคนพวกนี้ยังลืมการแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์ไม่ลง
ไม่ใช่ดูถูกซุนจือเซี่ยนะ แต่ให้เขาบัญชาการทัพใหญ่ออกรบ สู้ให้กัวก่งไปบัญชาการดีกว่าเสียอีก
กัวก่งอย่างน้อยก็เคยผ่านสนามรบ ซุนจือเซี่ยแค่อ่านตำราพิชัยสงคราม
จั่วเหลียงอวี้ไม่คิดอย่างนั้น ในหัวเขามีแต่ความคิดที่จะชนะ