# บทที่ 61 ตราหยกแผ่นดิน
เมฆตะกั่วห้อยต่ำ ลมหนาวก็หายไปไร้ร่องรอย!
ซูเค่อซาฮายัดเนื้อแห้งเย็นเฉียบเข้าปากคำหนึ่ง
กัดแน่น เคี้ยวอย่างออกแรง กลืนลงคออย่างแรง บังคับให้มันไหลลงสู่ท้อง
ซูเค่อซาฮาเขาได้รับบาดเจ็บ!
เขารู้ดี ต้องกินให้อิ่มร่างถึงจะฟื้นดีขึ้นได้
ผู้ชายคนหนึ่งพอกินไม่ได้ ร่างก็จะพัง
เขาไม่รู้ว่าคนฝึกยุทธ์รู้จักร่างกายตัวเองดีแค่ไหน
เขายิ่งไม่รู้ว่าลูกเตะไม่ตั้งใจของเฉาติ่งเจียวทำลายร่างกายของเขาไปแล้ว
ในวันนั้นความจริงเขาอยากเจออวี๋ลิ่ง แต่สุดท้ายตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยได้เห็นหน้าอวี๋ลิ่ง
อวี๋ลิ่งหยิ่งยโสถึงขั้นขี้เกียจแม้แต่จะพบหน้าเขา ซูเค่อซาฮาไม่รู้เลยว่าอวี๋ลิ่งหยิ่งอะไรนักหนา
หวังเชาเก่งจริงๆ เขาคิดว่าสู้ไม่ได้!
แต่การถูกทุบตีคราวนี้ก็ไม่ได้เปล่า อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าใครคือหวังเชา
รอให้ฝ่าบาทเสด็จมา รอให้ทัพใหญ่มา เขาจะทำให้หวังเชาคุกเข่าต่อหน้าเขา
เขาจะบอกหวังเชาว่า คนคนหนึ่งจะเก่งกาจแค่ไหน ต่อหน้ากองทัพใหญ่ก็ไม่มีประโยชน์อันใด
"แค่กๆ~~~"
ซูเค่อซาฮากระชับเสื้อคลุมบนร่างแน่นขึ้น เขาต้องรีบกลับ กลับไปที่เสิ่นหยางเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
หากร่างเกิดปัญหาขึ้นมา ตัวเขาก็จะมีปัญหา!
ในแปดกองธงของหนหวี่เจิน สิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดของเขาก็คือร่างกายของเขา
ไห่หลานจูรู้ดีว่าสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดของนางก็คือร่างกายของนาง
หลินตันเข่อหานชอบนาง พวกหนูเอ่อร์ชอบนาง กระทั่งสั่วหนีที่ปรากฏตัวเมื่อวานก็ยังชอบนาง ผู้ชายคนไหนก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองนางอีกสักครั้ง
ไห่หลานจูดูออก และก็สัมผัสได้!
ไห่หลานจูจำได้แม่นยำถึงคำที่ชาวฮั่นชอบพูดว่า "ใจรักสวยรักงามนั้นมีกันทุกคน"
ขอเพียงเป็นสิ่งที่งามพอ ก็ไม่มีใครไม่ชอบ
ต่อให้เป็นสิ่งธรรมดาแค่ไหน ขอเพียงมันงามพอ มันก็ไม่ธรรมดา
"คนต้าหมิงมาแล้ว พ่อของข้าชีวิตเป็นหรือตายก็ไม่รู้ ให้ทหารม้าของท่านข้ามา หากชนะ ข้าไห่หลานจูขอสาบานต่อฉางเซิงเทียน ข้าจะแต่งกับท่าน!"
เอ๋อร์เค่อข่งกั่วเอ่อร์เอ้อเจ๋อ มองดูใบหน้างามจนไม่กล้าจ้องมองตรงๆ
ต่อให้ตอนนี้ไห่หลานจูจะดูอิดโรยเล็กน้อยเพราะเดินทางต่อเนื่องกัน