# บทที่ 62 ราชันย์ปรากฏกาย
ไอ้หน้าซีดดมนิ้วตัวเองแล้วทำหน้าเคลิ้ม!
เชี่ยวจุ่ยที่อยู่ข้างๆ ทำท่ารังเกียจ
ตั้งแต่เดือนแปดออกเดินทางมาจนถึงตอนนี้ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันตรุษ พวกเขาทุกคนไม่ได้อาบน้ำมาเกือบสี่เดือนแล้ว!
พูดด้วยสำนวนของพี่ลิ่งก็คือ...
เป้ากางเกงของผู้ชายบางคนสาบเหม็นจนห้ามเข้าใกล้เชื้อไฟ ห้ามเห็นเปลวเพลิง
เพราะแค่เข้าใกล้เป้ามันจะติดไฟเอง เรียกว่าเป้าสาบ หรือเป้าไหม้!
ไอ้หน้าซีดยังกล้าดมอีก?
"ดูท่าทางน่าสมเพชของแกสิ ข้าดมกลิ่นดินปืนต่างหาก จำไว้ให้ดีคือกลิ่นดินปืน เจ้าไม่รู้สึกหรือว่ากลิ่นนี้มันหอมดี?"
"ไม่รู้สึก!"
"มา เจ้าลองดมดู~~~"
"อ้วก~~"
ในหุบเขา พวกทหารม้าต๋าจึผ่อนฝีเท้าลง พวกมันรู้ทุกอย่างแก่ใจ และกลัวว่าถ้าทำเสียงดังเกินไปจะทำให้หิมะถล่ม
ดังนั้นพวกมันจึงระมัดระวังอย่างยิ่ง!
ตูม! เสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
เสียงก้องกังวานถูกแนวเขาสองข้างกั้นไว้ สะท้อนไปมา
ภายใต้การสะท้อนนั้น กองหิมะหนาที่ทับถมเริ่มขยับและเลื่อนไหล!
ตูม! เสียงดังสนั่นอีกครั้ง!
กองหิมะที่ขยับเริ่มไถลลงมา หิมะถล่มเริ่มขึ้น
แม้ภาพตรงหน้าจะเทียบไม่ได้กับหิมะถล่มใหญ่ของเขาเขตตะวันตก ทว่ามันส่งเสียงครืนๆ ก้องกังวานราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่ตื่นขึ้น
เอ้อเจ๋อที่กำลังพยายามฝ่าวงล้อมไปให้พ้นหุบเขาตกใจจนตับไดแทบสลาย
กำลังจะฝ่าออกไปได้อยู่รอมร่อ เขาคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว แต่แล้วเรื่องก็เกิดขึ้นจนได้ แถวรูปขบวนที่ยังค่อนข้างเป็นระเบียบก็โกลาหลไปหมด!
"อย่าตกใจ อย่าตกใจ!"
เวลานี้ คนอาจจะไม่ตกใจ อาจจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ม้าศึกไม่อาจนิ่งเฉย พวกมันแตกตื่น สัญชาตญาณเลือกจะหนีเอาตัวรอด!
ความโกลาหลเริ่มขึ้น!
อวี๋ลิ่งและพวกเริ่มวิ่งลงมาตามเส้นทางที่หน่วยสอดแนมกำหนดไว้ล่วงหน้า มองจากระยะไกล คนที่คลุมหนังแกะแต่ละคนกระโดดโลดเต้นราวกับวานรเผือก!
ข้างหน้ามีคนขวาง ข้างหลังมีหิมะถล่ม...
เอ้อเจ๋อมองขึ้นไปบนที่สูง บนไหล่เขา มีชายฉกรรจ์ร่างยักษ์คนหนึ่งกำลังวิ่งทะยานลงมา ชูดาบใหญ่ ปากส่งเสียงคำรามอันน่าสะพรึง!
"ยิงมันให้ตาย!"
คนที่ปิดล้อมที่ช่องทางก็โถมเข้ามา เอ้อเจ๋อมองพวกกว่าสองร้อยคนนั้น แสยะยิ้มอย่างดูแคลน