# บทที่ 15 พลังอันเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
“อ้า เจ็บ เจ็บเหลือเกิน...”
เสียงร้องโหยหวนดั่งหยดน้ำที่ตกลงสู่ผิวทะเลสาบ กระเพื่อมเป็นริ้วคลื่น ทว่าจำกัดอยู่เพียงมุมแคบ ๆ เท่านั้น
คนเจ็บพลางร้องพลางดิ้นรนสุดแรง พยายามสะบัดหลุดจากการดึงรั้งของหอกโกวเหลียน
เสียงร้องหยุดกึก!
หอกยาวเล่มหนึ่งพุ่งตรงเสียบเข้าไปในปากของผู้ที่กำลังตะโกนลั่นอย่างแรง ทะลุผ่านลำคอโผล่ออกมาจากต้นคอ
สนามรบมีคนที่ต้องตายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง!
“ตูม~~”
ควันดำกลุ่มหนึ่งลอยขึ้น เสียงปืนไฟของทหารเหลียวตงดังสนั่น
พวกเขาใช้ปืนไฟสามลำกล้องแบบดั้งเดิม เวลาใช้ต้องถือปืนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจุดไฟ
ข้อดีคือเสถียร ข้อเสียคือยุ่งยากและเทอะทะ
ไม่ใช่ว่าสร้างของที่ดีกว่านี้ไม่ได้ แต่คุณภาพปืนไฟรุ่นใหม่น่าวิตกจริง ๆ อัตราลำกล้องระเบิดที่สูงลิ่วทำให้อาวุธไฟกลายเป็นตัวอย่างของงานที่เปลืองแรงเปลืองเงิน
ปืนไฟที่ใช้มานานหลายสิบปีแม้จะเก่าแต่ก็เสถียร
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือยุ่งยากเกินไป
หวังเหล่าเสียเขย่าแขนเล็กน้อย มองดูลูกกลมที่ฝังอยู่บนเกราะแขน
หวังเหล่าเสียรู้สึกโชคดีอย่างยิ่ง ถ้าไม่มีเกราะ ลูกนี่เจาะเข้าไปในเนื้อคงงัดออกยังไม่ได้
มองดูพลยิงของเมืองจี้โจวที่ยิงไปหนึ่งนัดแล้วรีบถอยหลังไปทำความสะอาดลำกล้องทันที
หวังเหล่าเสียนำหน่วยเล็กของตนกดดันขึ้นหน้าไปทันที!
ยิงครั้งเดียวก็พอแล้ว ถ้าปล่อยให้ยิงครั้งที่สองได้ก็แปลว่าตนไร้ความสามารถ!
ด้านบนมีพลหอกยาวพุ่งโจมตีช่วงล่างของเจ้า ด้านล่างมีหอกโกวเหลียน ทหารโล่ของเมืองจี้โจวคนหนึ่งเสียหลักโซซัดอย่างแรง
คำพูดในปากยังพูดไม่ทันจบ คนก็เริ่มไถลไปบนพื้นแล้ว
“ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย!”
ร่างของทหารโล่หยุดชะงักกะทันหัน พี่น้องข้างหลังเขาลงมือฉุดเขาไว้ทันท่วงที
ขณะที่เขากำลังรู้สึกโชคดี ก้อนดำที่พ่นควันก้อนหนึ่งบังเอิญตกลงข้างกายเขาพอดี
ตูม!
ทหารโล่รู้สึกว่าก้นชา ๆ และเย็น ๆ เล็กน้อย เขาอยากจะเอื้อมมือไปลูบก้น
เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ เขากลับทำไม่สำเร็จจนตาย
ระยะประชิดขนาดนี้ เศษสะเก็ดทั้งหมดที่ระเบิดกระจายพุ่งทะลวงเข้าไปในร่างของเขาแทบทั้งหมด
“โครม!”