# บทที่ 14 ในที่สุดพวกเขาก็อดใจไม่ไหวแล้ว
“ในที่สุดพวกเขาก็อดใจไม่ไหวแล้ว!”
อวี๋ลิ่งมองไปทางเฉียนเชียนอี้ พลางกล่าวอย่างจนใจ
“ท่านเหวินจง หากท่านจะบันทึกประวัติศาสตร์ ต้องเขียนสถานการณ์จริงลงไปด้วยนะขอรับ!”
เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของอวี๋ลิ่ง เฉียนเชียนอี้ก็ได้แต่ยิ้มขื่นตอบกลับ
ทางด่านซานไห่กวนมีข่าวลือแว่วมา ข่าวลือว่าอวี๋ลิ่งเข่นฆ่าทหารม้าลาดตระเวนหน่วยหนึ่ง และยังใส่ร้ายป้ายสีกลับไปอีก
เรื่องชั่วร้ายกลายเป็นฝีมืออวี๋ลิ่งไปเสียหมด!
หลังจากล่วงรู้ข่าว เฉียนเชียนอี้ก็เริ่มทำงานอย่างจริงจัง ประเมินสถานการณ์กองทัพและเสบียงใหม่อีกครั้ง
เบื้องหน้าความเป็นจริงอันนองเลือด จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคหนึ่งที่อวี๋ลิ่งเคยพูดไว้
“แน่จริงก็ไปฟ้องสิ!”
ใช่แล้ว ประโยคนี้แหละ เต็มไปด้วยถ้อยคำเย้ยหยัน แถมยังต้องพูดพลางชำเลืองตาอีกด้วย!
นี่คือคำพูดที่เจ้าขุนมูลนายชอบพูดกับราษฎรที่ถูกข่มเหงรังแกที่สุด
ทั้งที่ตนเป็นฝ่ายรังแกแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมรับผิด แถมยังไล่ให้เจ้าไปฟ้องร้องอีก
ณ ชั่วขณะนี้...
เฉียนเชียนอี้กลับเข้าใจแจ่มแจ้งในเหตุผลข้อนี้
อวี๋ลิ่งถูกข่มเหง แต่กลับไม่มีหนทางปริปาก ได้แต่วิ่งมาขอร้องตน ขอให้ตนบันทึกเรื่องราวตามจริงลงในประวัติศาสตร์
ม้าเร็วเหยียบย่ำแสงอาทิตย์อัสดง ควบตะบึงมาจากระยะไกล ตะโกนลั่นว่า
“ได้ข่าวมาเมื่อสองวันก่อน กองทัพเมืองจี้โจวออกจากด่านสี่เฟิงโข่ว โดยอ้างข้ออ้างปราบโจร เริ่มเคลื่อนพลไปตั้งมั่นที่ฮาลาเหอเถา!” (ฮาลาเหอเถาก็คือเฉิงเต๋อในปัจจุบัน)
ข้ออ้างนี้หาดีนัก
เพราะที่นี่คือจุดกักตุนเสบียงแห่งหนึ่งของอวี๋ลิ่ง
กักตุนเสบียงไว้ที่นี่ เดินทัพผ่านหงซานโข่ว หลงจิ่งกวน หรือต้าอันโข่ว ก็เข้าถึงทุ่งหญ้าได้
(เส้นทางนี้คือเส้นทางบุกของหวงไท่จี๋ในเหตุการณ์จื่อซื่อจือเปี้ยน ที่อ้อมด่านซานไห่กวนตรงไปถึงนครหลวง)
เส้นทางนี้ใกล้กว่าเส้นทางที่อวี๋ลิ่งใช้เดินทัพผ่านทุ่งหญ้าไปอู้เหลียงฮาครั้งก่อนมาก!
ระยะทางหมายถึงความรวดเร็ว หากสามารถย่นเส้นทางได้ก็ต้องย่น
เดินผ่านทุ่งหญ้า เสบียงหนึ่งพันชั่งจะเหลือถึงอู้เหลียงฮามากที่สุดก็แค่หกร้อยชั่ง