# บทที่ 23 ต้นตอของเกาะผีนั้นถูกกำหนดไว้แล้ว
กวงลู่เจิ้งชิงหร่วนต้าเฉิงหาวหวอดใหญ่
เมื่อเห็นทหารที่ลาดตระเวนเดินลับตาไป ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้ไร้ซึ่งความรู้สึกก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที
เจ็บ เจ็บไปทั้งตัว เหมือนโดนใครซ้อมมาทีหนึ่ง!
หร่วนต้าเฉิงที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมยังคงทนกับชีวิตในกองทัพไม่ไหว
ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะอยู่ในจิงเฉิงหรือจวนทางใต้ หร่วนต้าเฉิงล้วนใช้ชีวิตอยู่เหนือคนอื่น
ยื่นมือก็มีคนสวมเสื้อ อ้าปากก็มีคนป้อนข้าว
ถึงหน้าหนาวจะเข้านอน ผ้าห่มก็ยังอุ่น!
ตอนนี้ไม่ได้แล้ว อย่าว่าแต่ยื่นมือแล้วมีคนสวมเสื้อเลย แค่วิ่งช้าไปนิดเดียวข้าวก็หมด
พ่อครัวในกองทัพไม่มารอท่าน รักจะกินก็กิน ไม่กินก็ไสหัวไป
ของกินก็ไม่ถูกปากถูกใจ
ผักแห้ง มันฝรั่งป่น ธัญพืชคละ เนื้อแห้ง เนื้อแกะตุ๋นรวมกันเละเป็นข้าวต้ม น้ำมันก็เยอะ รสชาติยังเค็มปี๋
กินของพวกนี้สักมื้อ ช่างเหมือนสู้รบกับตัวเอง
หร่วนต้าเฉิงตอนนี้คิดถึงกับข้าวผัดที่บ้านเป็นพิเศษ
หร่วนต้าเฉิงตอนนี้ถึงเข้าใจแล้วว่า ทำไมขุนนางทุกยุคทุกสมัยถึงไม่ยอมไปชายแดน
ชีวิตมันลำบากเกินไป นี่ยังไม่ทันทำงานก็ลำบากขนาดนี้แล้ว
หากไปถึงอีกฟากของภูเขาแล้วเริ่มทำงาน จะลำบากถึงขนาดไหน
หงเฉิงโฉวก็ออกมา เขาคลุกคลีอยู่ชายแดนส่านซีจนเคยชินแล้ว
โดยส่วนตัวแล้วเขาคิดว่าวันที่ลำบากที่สุดไม่ใช่ชีวิตที่ลำบาก แต่เป็นความลำบากจากการปรับตัวให้เข้ากับดินฟ้าอากาศต่างถิ่น
เขากลัวท้องเสีย กลัวปรับตัวไม่ได้
ดังนั้นเขาจึงพกมันฝรั่งป่นติดตัวไว้หนึ่งห่อเสมอ!
ถึงจะกินของสิ่งนี้มากไปจะทำให้เกิดปัญหาอย่างว่า แต่มันก็ต้องยอมรับว่าของสิ่งนี้ใช้ได้ผลจริง
หยุดอาการท้องเสียได้เร็วมาก และยังไม่ขม กินง่ายดี!
แต่เมื่อวานนี้ หงเฉิงโฉวร้องด่าฟ้าด่าดินอยู่ชั่วยามหนึ่ง เสียงคำรามของเขานั้นเหมือนโดนใครทำมิดีมิร้าย!
จะว่าไปก็สมน้ำหน้าเขาอย่างที่อวี๋ลิ่งว่า
คนทำครัวทำกับข้าวเขายังจะต้องไปดู พอเห็นมันฝรั่งป่นก็อึ้งไป
ไม่เพียงถามพ่อครัวว่าทำไมมันฝรั่งป่นของเขาถึงละเอียดเช่นนี้...
เขายังเอาของสะสมสุดหวงของตัวเองออกมาเทียบ
การเทียบครั้งนี้ก็เกิดเรื่อง