# บทที่ 24 อำนาจเบ็ดเสร็จ
อากาศที่อู้เหลียงฮาหนาวเย็นมากแล้ว!
เพราะภูมิประเทศอยู่ค่อนไปทางเหนือ ฤดูหนาวยาวนานฤดูร้อนสั้นไม่พอ ช่วงฤดูใบไม้ผลิก็แสนสั้น
ฤดูกาลในเขตแดนในด่านใช้การไม่ได้เลยแถวนี้
ดังนั้นการปลูกมันฝรั่งของอู้เหลียงฮาจึงช้ากว่าในด่านมาก การเก็บเกี่ยวก็พลอยล่าช้าตามไปด้วย
ส่วนผลผลิตนั้น บรรยายออกมาได้ไม่หมด
ผืนดินเดียวกัน วิธีเดียวกัน คนก็เหมือนกัน...
แต่ผลผลิตมันฝรั่งของพวกคนเลี้ยงสัตว์พวกนั้นสู้พวกชาวฮั่นที่อพยพมาจากในด่านไม่ได้เลย
ผลผลิตมันฝรั่งไม่เหมือนกัน!
ชาวฮั่นปลูกพืชเป็นเองแต่กำเนิด ก็เหมือนกับคนเลี้ยงสัตว์ขี่ม้าเลี้ยงแกะเป็นเองแต่เกิด
ผลผลิตไม่เหมือนกันก็แล้วไปเถอะ คนกลุ่มนี้ยังเริ่มพร่ำบ่นต่อหน้าฉางเซิงเทียน
พวกเขาบอกว่าฉางเซิงเทียนลำเอียง
ที่ดินผืนเดียวกัน พันธุ์เดียวกัน ทำไมผลผลิตบนที่ดินของคนฮั่นถึงมากกว่าของตน ของตนทำไมถึงได้น้อย
ถ้าฉางเซิงเทียนมีวิญญาณจริงล่ะก็ คงจะรำคาญตายแน่
ถึงผลผลิตจะสูงต่ำต่างกัน แต่ความสุขจากการเก็บเกี่ยวนั้นไม่มีอะไรปิดบังได้หรอก
ไม่มีใครไม่ชอบเจ้าของเล็กๆที่งอกออกมาจากผืนดินนี้
การปรากฏตัวของมันเลี้ยงชีวิตคนไว้มากมาย
ในช่วงหลายเดือนที่หิมะหนาสวมเสื้อคลุมสีขาวให้ทุ่งหญ้า เจ้ามันฝรั่งเม็ดจิ๋วไม่กี่เม็ดก็เป็นเสบียงหนึ่งวันของคนคนหนึ่ง
แม้จะกินไม่อิ่ม ยังคงหิวโหย แต่มันก็ทำให้มีอะไรอยู่ในท้อง ไม่ถึงกับอดตาย
เอาไปวางข้างเตาอบให้สุก ใช้เล็บแงะเปลือกออกแผ่นบางๆเบามือ โรยเกลือป่น ยัดเข้าปากก็เป็นรสเลิศในโลกมนุษย์
ประหยัดแรงประหยัดเวลาและยังสะดวกสบายอย่างยิ่ง
ถ้าอยากเปลี่ยนรสชาติ ต้นหอมป่า กุยช่ายป่าก็ใส่เพิ่มได้นิดหน่อย อร่อยเหมือนกัน
ตอนนี้ไม่ใช่แค่ทำไร่ พวกเขายังหัดปลูกผัก ปลูกกันเต็มที่ เรียนรู้วิธีเก็บถนอมจากคนอื่น ทำเป็นผักแห้ง
ตั้งแต่เริ่มกินผัก ความต้องการชาก็ไม่มากเท่าเดิม!
มองดูผู้คนที่ง่วนอยู่ในทุ่งนา หวังปู้เอ้อร์รู้สึกภาคภูมิใจเป็นพิเศษ!
ทุกสิ่งที่อยู่ต่อหน้านี้ ครึ่งหนึ่งเป็นผลงานของเขา จะออกรบ จะชนะ ต้องมีแนวหลังที่มั่นคง