# บทที่ 90 เปิดฉากศึกชี้เป็นชี้ตาย
ตระกูลหวังภักดีสิ้นทั้งตระกูล!
ตระกูลหานกระดูกแข็งสิ้นทั้งตระกูล ตระกูลจางสู้กับพวกโจรไม่หยุดจนตัวตาย
หลังจากเมืองแตก สกุลเหล่านี้ก็แสดงความกล้าหาญเกินใครออกมา ฆ่าพวกโจรอย่างสุดกำลัง ในจวนของพวกเขาเลือดไหลนองเป็นสายธาร
แต่น่าเสียดายที่พวกโจรดุร้ายเกินไป เหลือทายาทไม่ถึงหนึ่งในสิบ
เศรษฐีที่เหลืออยู่ก็บอบช้ำสาหัสในหายนะครั้งนี้เช่นกัน ร่วมกันเขียนฎีกาหมื่นอักษรถวายไปยังราชสำนัก
หวังให้กองทัพอำเภอต้าถงส่งทหารมาปราบโจร ล้างแค้นให้คนตาย
หวังจื้อย่ง เกาอิ๋งเสียง ก็โด่งดังไปทั่วแผ่นดินต้าหมิงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาถูกกบฏขนานนามว่าเป็นเทพแท้จริง
แต่พวกเขาก็ได้ทำให้พ่อค้าเกลือครึ่งหนึ่งของต้าหมิงขุ่นเคือง
คนที่รู้สึกว่าเคราะห์ร้ายที่สุดก็คือเกาอิ๋งเสียง เพราะเขาชัด ๆ ว่าไม่ได้ไปไหน รับผิดชอบแค่รับส่งอยู่ริมแม่น้ำเหลือง แต่ดันมีชื่อเสียงเลื่องลือไปสี่ทิศ
เรื่องราวในเมืองยังไม่จบสิ้น ตระกูลใหญ่มีกิจการใหญ่โต วิธีที่พวกเขารักษาทายาทของตนไว้ จะให้คนนอกคาดเดาได้อย่างไร
พวกโจรถอยไปแล้ว พวกเขาก็กลับออกมาอีก!
การปรากฏตัวของพวกเขาเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาต เพราะพวกเขาตายไปแล้ว ถูกพวกโจรฆ่าไปแล้วนี่นา
ต่างก็ภักดีสิ้นทั้งตระกูลกันแล้ว การมีชีวิตอยู่มันไม่ดีงั้นหรือ!
พวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าหัวใจที่อวี๋ลิ่งอยากจะฆ่าพวกเขานั้นร้อนแรงเพียงไหน
เสี่ยวเฝยมาแล้ว ลูกหลานสูงศักดิ์ที่รอดตายเหล่านี้มองผ่านช่องประตูไปที่องครักษ์สายตรวจที่ขี่ม้าผ่านบนถนน
ในช่องประตูแคบ ๆ ดวงตาเล็ก ๆ ส่องประกายความเกลียดชังมหาศาลจนน่าขนลุก
"ข้าเห็นกับตาว่าคนนั้นฆ่าพี่ใหญ่!"
"ชู่ว์ เบา ๆ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้เห็นผิด ข้ายังกล้าตบประกันเลยว่าเรื่องนี้มีเงาของอวี๋ลิ่งเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้เราอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ทำได้แค่พูดว่าคอยดูกันต่อไป!"
"ได้!"
ประตูใหญ่จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนเตะพังเข้ามา สองคนที่แอบอยู่หลังประตูคิดไม่ถึงว่าประตูใหญ่จะถูกใครเตะพัง