# บทที่ 107 ใครกินอิ่มหนำกว่ากัน
หวังฮว่าเจินรู้ว่าอวี๋ลิ่งกลับมาแล้ว!
หลังจากรู้ข่าวนี้เขาตะโกนว่า "ไอ้เด็กนั่น" แล้วก็ย้ายออกจากเรือนพักแขกทันที
ไปหาโรงเตี๊ยมที่ไม่เป็นที่สังเกตพักอยู่!
ตี้เปี่ยนเสอที่รับหน้าที่ดูแลเขาถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน
ปากบอกไม่กลัว แต่วิ่งเร็วกว่าใคร
ตี้เปี่ยนเสอที่มาดูแลเขาไม่ใช่แค่ดูแล แต่มากกว่าเพื่อจับตาดู ดูว่าหวังฮว่าเจินไปติดต่อกับใครบ้าง!
แม้ตำแหน่งขุนนางของหวังฮว่าเจินคนนี้จะใหญ่กว่า แต่ตี้เปี่ยนเสอกลับดูถูกคนผู้นี้จากใจจริง
คืนนั้น คนผู้นี้คุกเข่าต่อหน้าเว่ยจงเสียนร่ำไห้โฮ
ก็ในคืนนั้นเอง ที่ตี้เปี่ยนเสอได้เห็นด้านที่ไร้ยางอายที่สุดของบัณฑิต!
คนที่ก๊กตงหลินให้การสนับสนุนมากที่สุด คนที่ทุกคนพากันปกป้องชีวิตเขา...
คนผู้นี้กลับขายคนที่วิ่งเต้นเรียกร้องแทนเขาเหล่านั้น
เพื่อนร่วมงาน อาจารย์ประจำสำนัก สหายผู้ภักดี เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะขายคนเหล่านี้!
เมื่อมองดูหวังฮว่าเจิน ตี้เปี่ยนเสอยังรู้สึกหวาดกลัว!
ใจของคนนี้ต้องโหดเหี้ยมเพียงใดกัน!
ตัวเองอยู่ในตงฉ่าง จัดการคดีมานับไม่ถ้วน และฆ่าคนมาไม่น้อย ตอนที่สวีหงหรูถูกเฉือนเนื้อก็ยังได้ไปนั่งดูเรียนรู้
นึกว่าจิตใจแข็งกร้าวดั่งเหล็กกล้า หลังจากได้พบคนผู้นี้แล้ว ตี้เปี่ยนเสอถึงได้รู้ว่าอะไรคือใจโหดเหี้ยม!
เมื่อเทียบกับหวังเหวินเหยียนในคุกแล้ว ตี้เปี่ยนเสอรู้สึกว่าหวังเหวินเหยียนนับว่าเป็นลูกผู้ชายตัวจริง
ภายใต้การทรมานเช่นนั้นยังกัดฟันแน่นไม่เอ่ยถึงใครสักคน!
แต่หวังฮว่าเจินคนนี้กลับเดินเข้าไปหาแล้วบอกทุกอย่างด้วยตัวเอง!
ในคืนนั้น ตี้เปี่ยนเสอเห็นมือของเว่ยจงเสียนที่สั่นเทา
เพราะเขาไม่คาดคิดว่าหวังฮว่าเจินจะมาหา และจะบอกความลับทั้งหมดจนหมดเปลือก!
หลังจากหวังฮว่าเจินจากไป เว่ยจงเสียนก็ตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด!
หวังเหวินเหยียนในคุกใหญ่ไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น
แม้จะจับคนได้แล้ว และก็ระบุความรับผิดได้แล้ว ปัญหาอยู่ที่เขายอมรับแต่ความผิดของตนเอง ไม่ยอมเอ่ยถึงคนที่อยู่เบื้องหลังเลย!
คดีนี้แหลมคมราวกับหนามที่ติดคอของทุกคน!
เมื่อเห็นว่าคดีไม่มีทางคืบหน้าเลย จู่ๆ ก็มีคนที่โหดกว่าเข้ามา