# บทที่ 108 ฮ่องเต้ทรงอดกลั้นต่อไปไม่ไหว
การประชุมราชสำนักสิ้นสุดลง เหล่าขุนนางพากันถอยออกจากท้องพระโรง!
เมื่อมองดูอวี๋ลิ่งที่เดินจากไปด้วยฝีเท้าฉับไว ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังจากสบตากันแวบหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งกลับหัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หัวเราะกันอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ!
ในสายตาของพวกเขา อวี๋ลิ่งนี่มันโกรธจนเสียอาการแล้ว!
"ครั้งนี้เขากลับมาเองเพื่อขอตำแหน่ง แต่ตำแหน่งก็ไม่ได้ นี่มันโกรธจนเสียอาการแล้ว ตำแหน่งจื่อฮุยสื่อของตูซือว่านเฉวียน เขากล้าเอ่ยปากขอ ฝ่าบาทเองก็กล้าประทานให้!"
"พวกท่านหมายความว่าอย่างไร?"
"กระผมหมายถึงท่านซุนเฉิงจง ท่านซุนนะขอรับ หวังฮว่าเจินคราวนี้ก่อเรื่องใหญ่หลวงนัก สำหรับพวกเราแล้วมันคือหายนะครั้งใหญ่ เสนอชื่อเขาไปเถอะ!"
"ก็ดีๆ!"
คำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค คนทั้งหมดต่างเข้าใจดีว่าจะต้องทำอะไร!
การที่หวังฮว่าเจินนำทัพล้มเหลวครานี้ ล้มเหลวชนิดเหลือเชื่อเกินไป เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าคนผู้นี้หาใช่เนื้อแท้ของการนำทัพไม่!
ยังเป็นการพิสูจน์ทางอ้อมว่าคนที่ก๊กตงหลินเสนอชื่อขึ้นมามีปัญหาอย่างมโหฬาร!
ขุนนางทั้งหลายไม่พอใจ ฮ่องเต้ก็ไม่พอใจ!
การที่ฮ่องเต้ผลักดันอวี๋ลิ่งโดยไม่ผ่านการหารือในครั้งนี้ คือภาพสะท้อนชัดแจ้งของความกริ้ว ทุกคนล้วนเร่งร้อนต้องการใครสักคนไปยืนแนวหน้า
ซุนเฉิงจงก็ไม่เลวนัก
ที่จริงหาใช่ทุกคนจะมองอวี๋ลิ่งไม่ออก หากอวี๋ลิ่งไม่ใกล้ชิดฮ่องเต้ พวกเขาก็แทบอยากให้อวี๋ลิ่งไปเสียด้วยซ้ำ!
แต่ยามนี้ไม่ได้การแล้ว จะให้อวี๋ลิ่งไปไม่ได้...
มิเช่นนั้นจะยิ่งซ้ำร้ายกว่าเดิม!
อวี๋ลิ่งคนนี้ประจบสอพลอเก่งนัก เพื่อเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งนั้นไม่เลือกวิธี
ทุกคนล้วนมองอวี๋ลิ่งเช่นนี้!
ส่วนคุณงามความดี ผลงานราชการของอวี๋ลิ่ง คนเหล่านี้พร้อมใจกันเลือกที่จะมองไม่เห็น!
ในสายตาของพวกเขา อวี๋ลิ่งคือขุนนางฝ่ายบู๊ ขุนนางฝ่ายบู๊ต้องคุกเข่าคำนับพวกเขา!
และด้วยความคิดเช่นนี้เองที่คอยบ่อนทำลาย หัวใจของขุนนางฝ่ายบู๊จึงมลายสิ้นแล้ว!
ไร้สถานะ ในสายตาขุนนางพลเรือนก็เหมือนลูกหลานคนหนึ่ง ยังถูกพวกนั้น "เล่นงาน" ไม่มองคนเป็นคนแล้ว ไม่รีดไถเงินจะไปทำอะไร?