# บทที่ 63 ดาวอังคารกุมดาวใจ (4)
เมืองหลวงปั่นป่วน นอกเมืองหลวงยิ่งปั่นป่วนกว่า
ต้าหมิงเปรียบเหมือนทะเลสาบกว้างใหญ่ จิงเฉิงคือใจกลางทะเลสาบ การสวรรคตของฮ่องเต้คือหินยักษ์ที่ตกลงกลางทะเลสาบ คลื่นกระเพื่อมซัดสาดไปทุกทิศทุกทาง
ม้าเร็วประจำสถานีไปรษณีย์ควบไปตามถนนหลวงแจ้งข่าวฮ่องเต้สวรรคตสู่ท้องที่
น่าสนใจคือม้าเร็วที่มุ่งหน้าสู่เหลียวตงไม่ได้เคลื่อนไหวตาม
รับสั่งคงเตรียมไว้ก่อนแล้ว ใช้ถ้อยความที่ทั้งคลุมเครือและไม่คลุมเครือบอกสาส์นแก่ใต้หล้า
อ๋องซิ่นเป็นที่หมายปองแห่งมหาชน สมควรก้าวขึ้นครองราชย์
ส่วนไท่จื่อที่เพิ่งสูญเสียพระบิดา.....
ไม่มีใครสนใจว่าไท่จื่อจะคิดอย่างไร ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของพระองค์
ในห้วงสูญญากาศทางอำนาจนี้ ทุกคนล้วนง่วนอยู่กับการแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์
ก๊กขันทีกับก๊กตงหลินเริ่มอีกแล้ว!
คนสองกลุ่มนี้ได้ละทิ้งพันธนาการแห่งความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง
หากจะกล่าวว่าการต่อสู้ระหว่างที่จูโหยวเซี่ยวยังทรงพระชนม์ชีพคือการ "สังหารหมู่" ฝ่ายเดียวนำโดยก๊กขันที
ตอนนี้แต่ละขั้วอำนาจบนราชสำนักกลับแสดงละครเวทีอันซับซ้อนที่เรียกว่า "เกมแห่งอำนาจ"
เหล่าขุนนางต่อสู้กันภายในเป็นเช่นไร ท้องที่ก็เป็นเช่นนั้น
เบื้องหลังขุนนางแต่ละคนที่ยืนอยู่หน้าฉัตรนั้นมีคนกลุ่มใหญ่หนุนหลัง ทั้งพ่อค้า บัณฑิตในท้องถิ่น จ่งปิง องครักษ์เสื้อแพร และกรมตงฉ่าง
ตอนนี้ทุกคนกำลังแย่งชิง "การยึดอำนาจสถาปนา"!
กระบวนการนี้ก็เหมือนกลุ่มคนกำลังปีนเขาไปตามทางเดินแคบๆ
แหงนหน้ามองขึ้นไปก็เจอแต่ก้น ก้มหน้ามองลงมาก็เจอแต่ใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างพากันปีนป่ายสุดแรง ให้คนข้างหน้าเห็นก้นตัวเอง
"ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย กระผมมีเรื่องจะกราบเรียน!"
"ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย กิจการบ้านเมืองของเราย่ำแย่ถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะก๊กขันทีที่มีเว่ยจงเสียนเป็นหัวหน้า ทำลายชาติ ผิดพลาดต่อแผ่นดิน หนทางปัจจุบันควรกำจัดอัปรีย์ทรยศ ฟื้นฟูต้นน้ำให้ใสสะอาด!"
หยางซื่อชางตะโกนเสียงดัง:
"ถามธาราเหตุใดจึงใสดั่งนั้น เพราะจากต้นน้ำธารไสวลมาหล่อเลี้ยง ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ย กระผมหมายความว่าให้จัดการภายในให้สงบก่อน แล้วจึงค่อยจัดการภายนอก!"
จูโหยวเจี่ยนรู้สึกขมับตุ๊บๆ