# บทที่ 64 ดาวอังคารกุมดาวใจ (ตอนจบ)
“พูดแบบนี้หมายความว่าเจ้าจะกลับจิงเฉิงแล้วสิ?”
อวี๋ลิ่งพยักหน้า สะกดความโศกเศร้าเอาไว้ กล่าวว่า:
“ตอนมีชีวิตอยู่เขาถูกคนรังแก พอตายไปก็ยังถูกคนรังแกอีก ตอนมีชีวิตอยู่เขาไม่ให้ข้าช่วย ครั้งนี้ข้าจะจัดการตามวิธีของข้าเอง!”
เฉียนเชียนอี้กอบหิมะขึ้นมาลูบหน้าลูบตา:
“ฆ่าคนให้น้อยลงหน่อย ได้ไหม!”
อวี๋ลิ่งมองเฉียนเชียนอี้ ยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน:
“พวกท่านไม่ชอบพูดกันหรือว่า การเปลี่ยนราชวงศ์ที่ไหนบ้างไม่หลั่งเลือด เพื่อบอกให้คนอื่นรู้ว่าพวกท่านกำลังทำเรื่องที่ถูกต้อง?
ครั้งนี้ข้าจะทำให้พวกมันหลั่งเลือดจนหมด ข้าจะทำให้ทุกคนเห็นความเสแสร้งจอมปลอมของพวกมัน”
อวี๋ลิ่งจะริบทรัพย์ยึดบ้าน ใครร้องว่าจน ก็จะริบบ้านนั้นก่อน ให้ทุกคนได้มาร่วมเป็นสักขีพยานด้วยกัน
“เจ้า เจ้า.....ข้าไปกับเจ้าด้วย!”
อวี๋ลิ่งพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวเสียงเบา:
“ครั้งนี้ท่านแค่ดูอยู่เฉยๆ ก็พอ อย่าเกลี้ยกล่อมข้า ถ้าท่านเกลี้ยกล่อมข้า ข้ากลัวว่าข้าจะถือว่าท่านเป็นพวกมาเจรจาเกลี้ยกล่อม!”
“ได้!”
“ท่านหร่วนไปด้วยหรือไม่?”
หร่วนต้าเฉิงรีบกล่าว: “ร่างกายไม่ไหว ใจยังอยากแต่เรี่ยวแรงไม่พอ!”
“โอ้ น่าเสียดาย ข้ายังคิดจะให้ท่านคุมเน่ยเก๋อเสียอีก!”
หร่วนต้าเฉิงชะงักไป เงยหน้าขึ้นกล่าว:
“แม้ใจยังอยากแต่เรี่ยวแรงไม่พอ แต่จะไม่กล้าสู้ตายได้อย่างไร?”
สีหน้าของเฉียนเชียนอี้เขียวคล่ำ เขารู้สึกว่าหร่วนต้าเฉิงคนนี้ช่างน่าคลื่นไส้เสียจริง!
แต่ในสายตาของอวี๋ลิ่ง หร่วนต้าเฉิงซึ่งทั้งก๊กตงหลินเกลียดชังและพรรคขันทีก็รังเกียจคนนี้ กลับเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
เพราะทุกคนล้วนเกลียดเขา
คนเช่นนี้เหมาะที่สุดที่จะเป็น “หัวหน้าห้อง”!
เฉียนเชียนอี้และอวี๋ลิ่งออกเดินทาง
คนที่ติดตามอวี๋ลิ่งกลับไปด้วยมีไม่มาก จ้าวปู้ชี่จะพูดอย่างไรก็ต้องตามไปด้วย
ในสายตาของเขา เสี่ยวเฝยและหรูอี้เชื่อใจไม่ได้
เพราะทั้งสองรู้จักคนคุ้นเคยมากเกินไป
จ้าวปู้ชี่ที่เคยเป็นโจรดุอยู่ในป่าลึก มีความเข้าใจต่อธรรมชาติมนุษย์ในแบบของตนเอง
หลายครั้งหลายหน คนที่ขุดหลุมพรางท่าน ทำร้ายท่าน อิจฉาตาร้อนท่าน ล้วนเป็นคนรู้จักใกล้ตัว
ก็เหมือนกับเรื่องพี่สาวของไหลไฉนั่นแหละ