# บทที่ 29 พูดคนละภาษา
ขุนนางจากจิงเฉิงที่มาฉางอานตายหมดแล้ว
หรูร่างไม่ได้ส่งคนไปเกณฑ์กองอู๋กง แต่มอบตราทหารชุ่มเลือดส่งตรงไปยังถงกวานแทน
ที่ถงกวานมีกำลังพลประจำการอยู่หนึ่งหน่วยเสมอมา คือกองถงกวาน!
ตำแหน่งของถงกวานสำคัญเกินไปแล้ว
ที่นี่ตั้งอยู่ปลายสุดด้านตะวันออกของที่ราบกวานจง เป็นจุดยุทธศาสตร์คาบเกี่ยวสามมณฑลฉิน จิ้น และอวี้
ตั้งแต่โบราณมีสมญาว่า "บีบคอแผ่นดิน" และ "กุญแจล็อกประตู" ทั้งยังเป็นเส้นทางจำเป็นที่เชื่อมที่ราบกวานจงกับแผ่นดินตอนใน
พวกอวี้สื่อที่มาจากจิงเฉิงไม่ได้โง่ พวกเขารู้ดีว่ากองอู๋กงไว้ใจไม่ได้!
แต่ถึงที่สุดแล้วพวกเขาก็ยังผิดอยู่ดี
ในยุคที่ทุกคนรังเกียจการเป็นทหารสืบตระกูล ทหารของกองถงกวานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หนีทัพกันไปหมดนานแล้ว
กองถงกวานก็เหมือนกองอื่นๆ คือเหลือเพียงโครงเปล่า
ราชสำนักออกรบก็ไม่ได้ใช้ทหารสืบตระกูล แต่หันไปใช้ทหารค่ายแทน พอเห็นได้ว่ากองกำลังตามเว่ยสั่วเน่าเฟะขนาดไหน
แต่กองถงกวานก็แตกต่างจากกองอื่น
กองตามชายแดนยังพอต่อรองขอเงิน ขอเสบียง ขอตำแหน่งได้
แต่กองถงกวานที่ตั้งอยู่ระหว่างฉิน จิ้น และอวี้ กลับเหมือนเด็กที่ไร้คนรัก ไม่มีใครชอบพวกเขา
หลายปีมานี้ กองถงกวานต้องพึ่งพาฉางอานเลี้ยงดูอย่างเดียว
ไม่ว่าจะเป็นจื่อฮุยสื่อเบื้องบน หรือพลกระจอกเบื้องล่าง ของกินของใช้ ไร่นาเพาะปลูก แม้แต่ทหารในสังกัด ล้วนเป็นราษฎรจากสิบกว่าอำเภอโดยรอบฉางอาน
พูดตรงๆ ก็คือ กองถงกวานถูกฉางอานอุปถัมภ์ไว้นั่นเอง
หากจะว่าไปให้ละเอียด คนในกองถงกวานเองก็คือผู้ได้รับผลประโยชน์
พวกเขาใช้ที่ดินของกองมาลอกเลียนแบบแผนของกองอู๋กง!
พวกเขาก็ขายผง "ถั่ว" ดินไปซีอวี่เหมือนกัน
พวกเขาก็แบ่งที่ดินให้คนแล้ว ให้ทหารปลูกมันฝรั่ง ผู้บังคับบัญชาขายมันฝรั่ง ครบวงจรทั้งห่วงโซ่
พวกเขาเจือปนดินหนักกว่ากองอู๋กงเสียอีก!
เพื่อให้ธุรกิจยั่งยืน ก่อนจะเจือปนดินพวกเขายังเอาดินไปคั่วให้สุกก่อนด้วย
พอตราทหารชุ่มเลือดมาถึง หม่าจื่อฮุยสื่อที่รอจะตอบแทนบุญคุณมาตลอดก็นำทหารม้าสามร้อยนายเดียวที่มีอยู่บุกตะลุยมา
ฝุ่นตลบฟุ้งขึ้นจรดฟ้าตลอดทาง
"คิดขบถ มีคนกล้าคิดขบถแล้ว!"