# บทที่ 18 กำเนิดราชัน (1)
"เคลื่อนแล้ว เคลื่อนแล้ว ศึกตัดสินชี้ขาดกำลังจะมา..."
หลินตันเข่อหานเคลื่อนแล้ว เขาโอ้อวดว่ามีไพร่พลนับแสน แท้จริงไม่ได้มากมายอย่างนั้น
หากประมาณจากกระโจม ไพร่พลทั้งหมดที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขารวมกันน่าจะมีราวสี่หมื่นกว่าคน!
นี่คือขีดจำกัดสูงสุดของเขาแล้ว!
ในจำนวนสี่หมื่นกว่าคนนี้ มีคนตายไปหลายร้อยทุกวัน
อดตาย เจ็บตาย ถูกเฆี่ยนตายเพราะเกียจคร้านทำงาน และตายด้วยสาเหตุอื่นๆ อีกมากมาย เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ความลับเลย!
หลินตันเข่อหานอดทนเก่งนัก!
เขาใช้คนตายเหล่านี้สะสมความโกรธแค้นให้แก่กองทัพใหญ่
เขาให้ผู้บริสุทธิ์ที่ปล้นชิงมานี้ต้องหิวโหย ปล่อยให้สัญชาตญาณดิบขับเคลื่อนพวกเขา!
เมื่อศึกใหญ่มาถึง แค่เขาตะโกนว่าชนะแล้วจะมีทุกสิ่ง!
คนรับใช้ไพร่พลที่หิวโหยเหล่านี้จะระเบิดศักยภาพไร้ขีดจำกัดออกมาเพื่ออาหาร จะโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ
เหมือนสุนัขล่าที่คนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไว้ จะให้มันกินอิ่มไม่ได้ ต้องให้มันหิวโหย
หลินตันเข่อหานกำลังใช้กิเลสตัณหาของมนุษย์!
"เด็กๆ จงมองใบหน้าข้าให้ชัด ข้าคือราชันแห่งทุ่งหญ้า...
ข้า ปั๋วเอ่อร์จื้อจิน · หลินตันปาตูเอ่อร์ ขอสาบานต่อฉางเซิงเทียน หลังจากศึกครั้งนี้จบลง หากเรามีชัย ทุกคนจะไม่ใช่ทาสอีกต่อไป ทุกคนจะได้กินอิ่ม!"
"จงลุกขึ้นเถิด เหล่าเด็กๆ ของข้า..."
"ฝั่งตรงข้ามคือชาวต้าหมิงผู้โหดเหี้ยม พวกเขาทำให้พวกเจ้าไร้เกลือกิน ไร้อิฐชา ทำให้เราต้องใช้ชีวิตบนพื้นดินกันดารแห่งนี้ พวกเขาคือศัตรูของเราทุกคน!"
"เหล่าประชาราษฎร์ต้าหมิงไร้ที่อยู่อาศัยเอ๋ย..."
"ข้า ปั๋วเอ่อร์จื้อจิน · หลินตันปาตูเอ่อร์ ขอสาบานว่า จะพิชิตพวกเขา เราจะให้แผ่นดินแก่พวกเจ้า เราจะให้โอกาสกอบกู้เกียรติวงศ์แก่พวกเจ้า มหาหยวนไม่มีวันพ่าย พวกเราคือผู้ปกครองใต้หล้า!"
มหาหยวนไม่มีวันพ่าย มหาหยวนไม่มีวันพ่าย...
เสียงคำรามของคนนับหมื่นดังกึกก้องหุบเขา คนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง เมื่อเข้ามาอยู่ในหมู่มวลรวมกลุ่มนี้ ความฉลาดและความคิดของเขาไร้ประโยชน์ใดๆ!
ความคิดของเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฝูงชน
เพราะไม่ต้องแบกรับความรับผิดชอบ ทุกคนจึงเผยด้านที่ไร้ศีลธรรมควบคุมออกมา