# บทที่ 57 ไห่หลานจู (1)
อวี๋ลิ่งไม่รู้ว่าหวังปู้เอ้อร์ได้ปิดช่องโหว่สุดท้ายในเครือข่ายสายลับไปแล้ว!
ระหว่างที่หวังปู้เอ้อร์มาถึงเสิ่นหยาง อวี๋ลิ่งก็นำกำลังพลมาถึงเขตเผ่าน่ายม่านพร้อมกัน
เมื่อถึงที่นี่แล้ว อวี๋ลิ่งมิได้หยุดพักแม้แต่น้อย เลือกที่จะลงมือกับเผ่าเคออ่อร์ชิ่นโดยตรง!
พวกหนูเอ่อร์จะต้องปกป้องเผ่าเคออ่อร์ชิ่นอย่างแน่นอน นี่คือสิ่งที่มิอาจเลี่ยงได้!
แต่อวี๋ลิ่งจะไม่ยอมให้เผ่าเคออ่อร์ชิ่นที่ยังไม่บอบช้ำหนักร่วมมือกับพวกหนูเอ่อร์
หากเผ่าเคออ่อร์ชิ่นที่สมบูรณ์พร้อมเข้ากับพวกเจี้ยนหนูเมื่อใด อวี๋ลิ่งจะเลือกถอยทัพทันที!
อวี๋ลิ่งไม่กล้าเอาชีวิตพี่น้องไปเดิมพัน
ดังนั้น ก่อนที่ทัพใหญ่ของหนูเอ่อร์จะมาถึง ก็ต้องตีเผ่าเคออ่อร์ชิ่นให้พัง ให้เสียหายหนัก
ทำให้พวกนี้แค่เห็นพวกเราก็กลัว แค่คิดก็อยากหนี!
เผ่าเคออ่อร์ชิ่นคิดว่าเมื่ออวี๋ลิ่งมาถึงน่ายม่านแล้วจะหยุดพัก
ผลคือ อวี๋ลิ่งกลับนำกำลังพลมาอย่างกะทันหัน...
ม้าสอดแนมของพวกเขาไม่อาจตรวจจับความเคลื่อนไหวของกองกำลังหลักอวี๋ลิ่งได้เลย
แท้จริงแล้ว อวี๋ลิ่งเริ่มพักตั้งแต่ยังห่างจากเผ่าน่ายม่านสิบลี้ จากนั้นจึงเลือกเข้าโจมตีอย่างแข็งขัน
ลมหนาวพัดมา เกล็ดหิมะที่ถูกพัดขึ้นคล้ายคลื่นน้ำที่ซัดสาด
บนทุ่งหญ้ากำลังมีหิมะตก หมิงอันแห่งเผ่าเคออ่อร์ชิ่นกำดาบโค้งแน่น รอคอยอย่างเงียบเชียบ!
เขาไม่อยากออกรบในยามนี้ แต่หลายวันที่ผ่านมาเขาอัดอั้นนัก!
รอบถิ่นฐานเผ่าเคออ่อร์ชิ่นมีป้อมปราการถึงสามสิบกว่าแห่ง เพียงไม่กี่วันก็สูญเสียไปเจ็ดแห่ง
เมื่อคิดถึงคนที่ตายไป คิดถึงแกะที่เสียไป...
ปั๋วเอ่อร์จื้อจิน·หมิงอันก็รู้สึกว่ามีไฟอัดอั้นอยู่ในใจ!
แกะสามพันกว่าตัวนะ ทั้งหมดเป็นเสบียงข้ามหนาวของทุ่งหญ้า!
ตอนนี้คนตาย แกะหาย กำแพงยังถูกเขียนยั่วยุด้วยเลือดเต็มไปหมด
คำพูดพวกนั้นน่าขยะแขยงจนแม้แต่พูดออกจากปากยังทำไม่ได้ ไม่ใช่คำที่คนจะพูดออกมาได้
มันคือกระซิบของปีศาจ!
เขาแลบลิ้นเลียเกล็ดหิมะบนเกราะ ความเย็นเฉียบทำให้จิตใจร้อนระอุสงบลงเล็กน้อย
หมิงอันบอกตัวเองว่าห้ามสับสน!
"คนต้าหมิงไม่น่ากลัวหรอก ซ่าเอ่อร์หู่ก็แพ้มาแล้ว กว่างหนิงเว่ยแม้แต่วันเดียวยังรักษาไว้ไม่ได้!"