# บทที่ 21 กำเนิดราชัน (4)
หลินตันเข่อหานจ้องอวี๋ลิ่งด้วยแววตาโกรธแค้น ดวงตาที่เล็กอยู่แล้วของเขาในที่สุดก็เบิกกว้างขึ้นมาหน่อย
อวี๋ลิ่งกำลังฆ่าคน หลังจากทำให้กองกำลังแตกกระเจิง เขาก็เริ่มลงมือสังหาร
ผู้คนในเผ่าล้มลงเป็นแถว ๆ หัวใจของหลินตันเข่อหานก็แตกสลายไปทีละน้อย คนเหล่านี้คือผู้ที่ภักดีต่อเขาที่สุด!
"อวี๋ลิ่ง เหตุใดต้องทำเช่นนี้?"
อวี๋ลิ่งมองหลินตันเข่อห่านอย่างเรียบเฉย ก่อนจะรินน้ำชาให้เขาด้วยท่าทีเอาจริงเอาจัง จากนั้นก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า
"ถ้าข้าแพ้ พวกเจ้าจะปล่อยพวกข้าไหม?"
"ท่านยังส่งชาวฮั่นไปเป็นทัพหน้าสังเวยชีวิตได้ เหตุใดข้าจะส่งชาวทุ่งหญ้าเป็นทัพหน้าบ้างไม่ได้?"
"เพชฌฆาต!"
"ไม่ใช่ ๆ คนที่ชอบสังหารชาวเมืองไม่ใช่พวกเรา พวกเราถือว่าคนสำคัญเสมอมา
คนที่ชอบเข่นฆ่าจริง ๆ คือพวกเจ้าต่างหาก เอาล่ะ ฟันต่อ!"
สิ้นเสียงของอวี๋ลิ่ง ศีรษะที่อยู่ห่างออกไปก็ร่วงหล่นลงอีกแถวหนึ่ง
หลินตันเข่อหานคาดไม่ถึงว่าอวี๋ลิ่งจะเป็นคนเช่นนี้ เขาระบายความโกรธใส่ผู้อื่น
คนกลุ่มนั้นไม่จำเป็นต้องตายเลย พวกเขาล้วนเป็นขุนนางของต้าหยวน เป็นผู้มีความสามารถ
"อวี๋ลิ่ง!"
เสียงคำรามของหลินตันเข่อห่านทำให้อวี๋ลิ่งรู้สึกว่าเขาทำอย่างนี้ไม่ดี การตวาดเช่นนี้เสียมารยาท
อวี๋ลิ่งยิ้มพลางโบกมืออีกครั้ง ศีรษะร่วงหล่นลงอีกแถว
"พูดเบา ๆ หน่อย ข้าได้ยิน ตอนนี้ท่านปราชัยแล้ว โปรดสำรวมกิริยาด้วย"
หลินตันเข่อหานลุกขึ้นด้วยความโกรธ
"อวี๋ลิ่ง หมาป่ากินแกะ แกะกินหญ้า เป็นเรื่องธรรมชาติ สิ่งที่ผ่านไปแล้วขุดขึ้นมาอีก ลองดูตำราประวัติศาสตร์ของชาวฮั่นสิ เรื่องที่พวกเจ้าฆ่าคนกินมีน้อยหรือ?"
อวี๋ลิ่งพยักหน้า
"ไป ตัดผมหน้าม้าของเขา!"
หลินตันเข่อหานมีผมหน้าม้า ผมทรง "สามเปีย" ที่เป็นที่นิยมที่สุดในทุ่งหญ้า
ไว้ผมที่หน้าผาก ถักกับผมที่ขมับเป็นเปียใหญ่
ที่จริงแล้วนี่คือธรรมเนียมการใช้ชีวิต
หลังจากลามะจากซีอวี้มา พวกเขาให้ความหมายกับผมหน้าม้านี้
พวกเขาบอกว่าผมหน้าม้านี้มีไว้ปิดบังดวงตาแห่งปัญญา เกรงว่าดวงตาแห่งปัญญาจะเปิดเผยออกมาทำให้คนตกใจ
ผมหน้าม้าถูกตัด อวี๋ลิ่งหัวเราะออกมาทันที
"เสียดาย ไม่น่าตัดเลย ดูโง่เชียว!"