# บทที่ 39 เหตุการณ์ดี ๆ กำลังจะเกิดขึ้น
สื่อเข่อฝ่าเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง!
ตั้งแต่เขาได้ไปที่ราบหญ้า ไปใช้ชีวิตในเมืองกุยฮวาและร่วมงานดูแลกิจการบ้านเมืองกับพวก "คนหยาบ" พวกนั้น.....
สื่อเข่อฝ่าก็ค้นพบว่าอยู่ดี ๆ ตนเองก็ตกหลุมรักพวกนั้นเข้าให้แล้ว!
เมืองกุยฮวาไม่เหมือนกับจิงเฉิง
ที่นั่น การทำงานคือสิ่งสำคัญที่สุด จะตามหาใคร จะทำอะไร ก็แค่ตะโกนเรียกให้ดัง ๆ ก็พอ!
จะหาใครก็ตะโกนเรียกชื่อคนนั้น!
แต่ที่จิงเฉิงไม่ใช่ หากความสัมพันธ์ยังไปไม่ถึงขั้นนั้น ต่อให้มีเรื่องเร่งด่วนแค่ไหน เจ้าก็ต้องส่งนามบัตรไปก่อน แล้วรอคำตอบจากเจ้าบ้าน!
เขาบอกว่าได้ ถึงจะขึ้นบ้านไปเยี่ยมได้!
เรื่องที่เจ้ามองว่าสำคัญเร่งด่วน ในสายตาคนอื่นอาจไม่สำคัญแม้แต่น้อย ดังนั้นบางเรื่องต้องใช้เวลาหลายวันถึงจะได้คำตอบ!
หลายคนทั้งที่ไม่ได้ยุ่งอะไร แต่กลับจงใจถ่วงเวลา
พวกเขาใช้วิธีนี้ประกาศว่าความสามารถของตนนั้นสูงส่ง!
ขอคนให้ช่วยทำเรื่อง ขอคนให้ช่วยทำเรื่อง หัวใจสำคัญอยู่ที่คำว่าขอนั่นเอง!
หนักกว่านั้น แค่ส่งนามบัตรไปยังไม่พอ เจ้าต้องให้เงินคนเฝ้าประตู ต้องให้เงินคนเปิดประตู
ถ้าไม่ให้เงิน พวกมันก็จะอืดอาดเหมือนเสมียนน้อยในหกกระทรวงนั่นแหละ
ที่น่ากลัวที่สุดคือ นี่กลายเป็นกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรข้อหนึ่งในหมู่คนเฝ้าประตูของคฤหาสน์ใหญ่ในจิงเฉิงไปแล้ว!
พวกคนเฝ้าประตูยังมีการเปรียบเทียบกันในแนวราบ ยังมีปากพูดว่าใครมาให้เงินรางวัลที่จวนเท่าไหร่
เมื่อมีการเปรียบเทียบ จิตใจที่ไม่เท่าเทียมก็บังเกิด!
ทำไมเจ้าให้บ้านสกุลจ้าวสามตำลึง แต่ให้ข้าแค่สอง?
ท่านเจ้าบ้าน ไอ้คนนั้นมันดูหมิ่นจวนเรา!
ท่านชีเส้าป่าในปีนั้นต่อหน้าท่านจางเก๋อเหล่ายังเอ่ยปากเรียกตัวเองว่า "หมาสุนัขรับใช้ใต้หล้าต่ำต้อยฉีม่อ"
สุดยอดขุนพลห้าวหาญผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องตกอยู่ในสภาพนี้ เห็นได้ว่ามารยาทระหว่างขุนนางมันน่าขยะแขยงถึงเพียงไหน!
สื่อเข่อฝ่าแม้เคยผ่านเรื่องราวเช่นนี้มา แต่ตอนนั้นเขากลับคิดว่ามันไม่เห็นมีอะไร
ใคร ๆ เขาก็ทำกันทั้งนั้น ราชการด่วนทางการศึกมาก็ต้องจัดการตามกฎ!
นี่คือกฎเกณฑ์ คือการแสดงออกถึงความงามสง่า!
ครั้นไปอยู่เมืองกุยฮวา สื่อเข่อฝ่าก็ค้นพบโดยพลันว่า