# บทที่ 40 เขาคอยช่วยพวกเรามาตลอด
"ฟื้นแล้วหรือ?"
สือเข่อฝ่าสั่นศีรษะ มองดูหยานอิงหยวนที่ยิ่งมองยิ่งหล่อเหลาจนเขารู้สึกมึนงง
ตอนออกเดินทางช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เพิ่งผ่านไปไม่กี่เดือน ทำไมเขาถึงดูดีขึ้นอีกแล้ว?
กวาดตามองรอบๆ สือเข่อฝ่าเห็นเซียวอู่ เห็นเซียวอู่ยิ้มเยาะมองตน...
สือเข่อฝ่ารู้สึกถึงความเย็นตรงโคนขา เกร็งคอมองลงไป ถึงพบว่าท่อนล่างของตนเปลือยเปล่าอยู่ข้างนอก!
อีกด้านหนึ่ง เว่ยเหลียงชิงกับ "หมอส่วนตัว" ที่เขาพามากำลังบดสมุนไพรอยู่
"อย่าเพิ่งขยับ บนนั้นเป็นสมุนไพร"
สือเข่อฝ่าบิดตัวไปมาอย่างกระวนกระวาย:
"พี่หยวน ข้านอนไปนานแค่ไหน?"
หยานอิงหยวนมองสือเข่อฝ่าที่ยังมึนงงอยู่ เทน้ำผึ้งผสมไปพลางพูดเบาๆ:
"เจ้าตอบข้าก่อน เจ้าใช้เวลากี่วันเดินทางจากจิงเฉิงมาที่นี่!"
"แปดวัน!"
หยานอิงหยวนยกถ้วยชาเดินมา ยื่นชาให้สือเข่อฝ่าแล้วยิ้ม:
"ไม่แปลกใจเลยที่โคนขาถลอกหมด เจ้าก็ใจถึงนักนะ แปดวันเดินทางไกลขนาดนี้!"
"ข้าเดินทางจากจิงเฉิงผ่านเซวียนฝู่มาถึงที่นี่!"
"จิงเฉิงเกิดเรื่องขึ้นใช่ไหม!"
สือเข่อฝ่าดื่มน้ำผสมน้ำผึ้งอย่างตะกละตะกลาม ได้ยินดังนั้นก็พูดเบาๆ:
"ท่านหยางถูกจับแล้ว โจวเฉารุ่ยคุณโจวก็ถูกจับด้วย เข้าตงฉ่างกันหมด!"
"เข้าใจแล้ว มาขอให้อาจารย์ไปช่วยคน!"
"ข้าอยากพบท่านอวี๋!"
เห็นหยานอิงหยวนไม่พูด กลับใช้สายตาจ้องมองตนเองนิ่ง สือเข่อฝ่าลูบหน้าตนเองอย่างงุนงง เงยหน้าถาม:
"พูดสิ ท่านอวี๋ไม่อยู่หรือ?"
หยานอิงหยวนไม่ตอบ แต่ถามด้วยความสงสัย:
"พวกเขาเพียงแต่บอกให้เจ้ามาขอให้อาจารย์ช่วยคน ไม่ได้บอกเรื่องอื่นเลยหรือ?
เช่นว่าพวกเขาทำอะไรลงไป?"
สือเข่อฝ่าชะงัก: "หมายความว่าอย่างไร?"
"โอ้ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่รู้สินะ งั้นข้าจะบอกเจ้าเอง!
ตอนที่ราชทูตมาประกาศพระบรมราชโองการที่เหอเถา จิงเฉิงกำลังทำการประเมินขุนนางส่วนกลาง มีอวี้สื่อหลายคนไปที่ฉางอานเพื่อกุเรื่องว่าอาจารย์ก่อกบฏ!"
เห็นสือเข่อฝ่าสะดุ้งโหยง หยานอิงหยวนพูดต่อ:
"ดูท่าเจ้าคงไม่รู้ งั้นข้าจะบอกเจ้าอีก พอพวกเจ้าจากไป กองอวี๋หลินก็ปิด ต้าถงเซวียนฝู่ก็เข้มงวดขึ้นเรื่อยๆ เส้นทางการค้าในทุ่งหญ้าจะถูกตัดขาดแล้ว เจ้ารู้หรือไม่?"