"เซี่ยจิ่ง... นาย นายกลับบ้านกับฉันไปฉลองปีใหม่เถอะ!"
พอพูดจบ ซางซ่งก็รู้สึกว่าตัวเองฉลาดเหลือเกิน
ใช่ อย่างนั้นแหละ! มีทางเดียวเท่านั้น!
เซี่ยจิ่งหันขวับ ดวงตาคู่นั้นแวบผ่านความตกใจ งุนงง ประเมิน และแม้แต่ไม่อยากเชื่อ
ซางซ่งพูดต่อไปโดยไม่สนใจ:
"ก็บอกว่าเป็นเพื่อนฉันไง! ปีนี้ไม่กลับบ้าน อยู่คนเดียวที่นี่ ไม่กลับไปฉลองปีใหม่ ฉันชวนนายไปบ้านฉัน! พ่อแม่ฉันดีมาก แล้วก็ใจดีมากด้วย จะไม่ทำให้นายลำบากแน่นอน! แล้วช่วงปีใหม่หลายวัน ฉันต้องอยู่บ้านกับพวกท่าน แล้วก็ต้องดูแลนายซึ่งเป็นแขกด้วย งั้นเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเลยเหรอ?"
เขาพูดไป ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย "ไม่ต้องคิดเรื่องงาน ไม่ต้องวิ่งไปโรงพยาบาล มีแค่เรา แล้วก็ครอบครัวฉัน ในที่ที่มีกลิ่นอายของชีวิต ฉันจะพานายไปดูที่ที่ฉันโตมา กินข้าวที่แม่ฉันทำ... เราเหมือนคนธรรมดา ฉลองปีใหม่ด้วยกัน ดีไหม?"
เซี่ยจิ่งเงียบ
ไปบ้านคนอื่นฉลองปีใหม่
นี่คือความท้าทายสำหรับใครก็ตาม โดยเฉพาะเขาที่มีอาการกลัวการสัมผัสอย่างรุนแรง และใช้ชีวิตอยู่ในระเบียบวินัยสูง มันเป็นภารกิจที่แทบเป็นไปไม่ได้
เขาแทบจะเห็นภาพตัวเองแข็งทื่อ ไม่สบายตัว หรือแม้แต่เสียกิริยา
ความเสี่ยงสูงมาก
ตัวแปรเยอะมาก
ควบคุมไม่ได้
แต่... ห้าเดือน เวลาเหลือไม่มากจริงๆ
แล้วก็อย่างที่ซางซ่งพูด