ซางซ่งถึงกับอึ้งไปหมด หายใจแทบไม่ออก
เหลืออีกเพียงห้าเดือน
นี่คงเป็นเหตุผลที่เซี่ยจิ่งร้อนใจขนาดนี้ ถึงขั้นมาดักรอเขาหน้าบริษัทหลังเลิกงาน
และเมื่อได้ยินว่าเขาจะกลับบ้านไปตรุษจีน จึงได้แตกสลายและตื่นตระหนกขนาดนี้
เขาอ้าปากจะเถียง แต่กลับพบว่าที่เซี่ยจิ่งพูด...มันเป็นความจริง
ตลอดเดือนที่ผ่านมา พวกเขาไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องด้วยความยุ่งและความละเลยของเขา ความสัมพันธ์กลับห่างเหินและตึงเครียดยิ่งกว่าตอนก่อนเลิกกันเสียอีก
"ไม่ใช่! เซี่ยจิ่ง! อย่าคิดแบบนั้น!" คราวนี้ซางซ่งตื่นตระหนกจริงๆ เขารีบดันตัวลุกขึ้นนั่ง ให้เข้าใกล้เซี่ยจิ่งมากขึ้น แล้วรีบอธิบายอย่างเอาอกเอาใจ
"ผมไม่ได้คิดแบบนั้น! ผมอยากลองกับคุณจริงๆ! ผมแค่...แค่ยังหาวิธีไม่ได้! ปัญหาของเรา มันต้องใช้เวลา และก็ต้องมีโอกาส! แต่เดือนนี้ผม...มัวแต่ยุ่งกับเรื่องอื่น ละเลยคุณไป! เป็นความผิดของผมเอง!"
เขาพูดเร็วมาก ราวกับจะเทหัวใจทั้งหมดออกมา แต่พอพูดไปได้ครึ่งทาง ใจของเขากลับสะดุดอย่างแรง
จริงๆ...แค่ยุ่งเกินไปจริงๆ งั้นหรือ?
หรือว่า...ในจิตใต้สำนึก เขาคิดแบบนั้นจริงๆ?
ความทรงจำย้อนกลับไปอย่างบ้าคลั่ง
ตอนที่เพื่อนร่วมห้องคนที่สามเกิดเรื่อง เซี่ยจิ่งแสดงความสามารถและความรับผิดชอบให้เห็น ทำให้เขาสะเทือนใจและซาบซึ้ง ความพึ่งพาในยามคับขันนั้นกลบเหตุผลทั้งหมดของเขา ทำให้เขาคิดจะ "ลองดู"
แต่หลังจากนั้นล่ะ?