ห้างสรรพสินค้าในวันหยุดสุดสัปดาห์ เต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น อึกทึกครึกโครมอย่างยิ่ง
เสียงต่าง ๆ กลิ่น สีสัน ปะปนกันเข้ามาอย่างล้นหลาม
ฝีเท้าของเซี่ยจิ่งหยุดชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น รอบกายดูเย็นเยียบลงอีกนิด เส้นริมฝีปากที่เม้มแน่นเผยให้เห็นความตึงเครียด แต่เขาก็ปรับลมหายใจได้อย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเดินไปเคียงข้างซางซ่ง แต่อากัปกิริยายังคงมีร่องรอยของความห่างเหินและการตั้งรับที่เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบข้างไม่ได้
และรอบข้างพวกเขา
หนุ่มสาวที่พิงราวบันไดเล่นมือถือ ประชาชนที่แกล้งทำเป็นดูเค้กหน้าร้านขนมหวาน ตำแหน่งและเส้นทางการเคลื่อนไหวของพวกเขาล้วนก่อตัวเป็นวงป้องกันที่มีเซี่ยจิ่งเป็นศูนย์กลางอย่างแยบยล
ทั้งกั้นผู้คนส่วนใหญ่ที่อาจพุ่งชนเข้ามาได้ และคอยกรองสายตารอบข้างอย่างระแวดระวัง
ส่วนซางซ่งกลับหมกมุ่นอยู่กับความตื่นเต้น เล็งเป้าหมายตรงไปยังชั้นโรงภาพยนตร์อย่างชัดเจน
เมื่อเดินผ่านโซนร้านชานมรอบโรงหนัง ป้ายร้านชานมนานาชนิดและกลิ่นหอมหวานก็ดึงดูดเขาได้ในทันที
"รอเดี๋ยว ๆ ๆ!" ซางซ่งหยุดฝีเท้ากะทันหัน สายตากวาดไปมาระหว่างร้านชานมอินเทรนด์หลายร้าน ก่อนจะพุ่งไปที่หน้าเคาน์เตอร์เมนูของร้านหนึ่ง แล้วตกอยู่ในภาวะเลือกไม่ถูกทันที "จะดื่มอันไหนดีนะ? ชานมไข่มุกน้ำตาลทรายแดงซิกเนเจอร์? รสเผือกโมจิใหม่? หรือชีสเบอร์รี? อ๊าา อยากได้หมดเลย!"
เขามัวแต่กังวลกับเมนู ไม่ได้สังเกตว่าเซี่ยจิ่งข้างกายแข็งทื่อไปหลายครั้งแล้ว
รอบข้างเต็มไปด้วยหนุ่มสาวที่ต่อคิวสั่งซื้อ เสียงหัวเราะพูดคุย เสียงเครื่องจักรทำงาน สำหรับเขาแล้ว ไม่ต่างจากการถาโถมของประสาทสัมผัสอย่างหนาแน่น