เซี่ยจิ่งได้ยินดังนั้นก็หันข้างมองซางซ่ง
หนุ่มน้อยดูหงอยเหงาไร้เรี่ยวแรง
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ "หนังแบบนี้หรือ? เรื่องไม่ดีรึเปล่า? หรือว่า...ฉันทำอะไรไม่ดี?"
น้ำเสียงของเขาจริงจัง กำลังถามความคิดเห็นของซางซ่งจริงๆ
ซางซ่งถูกคำถามย้อนที่จริงจังเกินไปของเขาทำให้พูดไม่ออกชั่วครู่ เขาเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน เสียงก็เบาลง "ก็...ไม่ใช่เธอทำไม่ดี หนังก็ดี อุปกรณ์ก็ระดับท็อป ชา...ชาก็อร่อย"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง รวบรวมความกล้า แล้วพูดความในใจออกมา น้ำเสียงเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คือ...คือหนังทั่วๆ ไปที่ดูกัน มันต้องมีป๊อปคอร์น ชานมไข่มุก โคล่า มันฝรั่งทอดอะไรพวกนั้นไง! ทุกคนนั่งเบียดกัน ในที่มืดๆ กินไปดูไป บางทีก็แอบคุยเนื้อเรื่องกัน...สรุปคือ มันไม่เหมือนแบบนี้"
พูดจบ เขาก็รอปฏิกิริยาของเซี่ยจิ่งอย่างประหม่า
กลัวเซี่ยจิ่งจะคิดว่ามันยุ่งยาก คิดว่าเด็กๆ ยิ่งกว่ากลัวจะโดนประโยคเด็ดอย่าง "น้ำตาลไม่ดีต่อสุขภาพ" อีก
เซี่ยจิ่งนิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที ดูเหมือนกำลังคิดว่าจะขนของพวกนั้นขึ้นซีซานอย่างเหมาะสมเพื่อตอบสนองความต้องการของซางซ่งได้ยังไง จากนั้นเขาก็เอ่ยช้าๆ "ถ้าอยากได้พวกนั้น ก็ให้คนเตรียมได้"
ตาของซางซ่งเป็นประกายทันที! มีหวัง!
แต่ที่เขาต้องการไม่ใช่การดูหนังเวอร์ชันปรับปรุงบนซีซานต่อ! เขาต้องการเดตจริงๆ ต่างหาก!
เขารีบส่ายหน้า รีบเร่งเครื่อง "ไม่ใช่ๆ ไม่อยู่ที่เรือนฟังหิมะ! ฉันหมายถึง...พรุ่งนี้เราออกไปดูข้างนอกกันเถอะ! ไปในเมือง โรงหนังจริงๆ!"
เขามองคิ้วที่ขมวดของเซี่ยจิ่ง แล้วรีบยกข้ออ้างที่เตรียมไว้แล้ว "ลองคิดดูสิ เราเดี๋ยวก็ต้องกลับบ้านฉันไปตรุษจีนแล้วใช่ไหม? ตอนนั้นญาติเต็มบ้าน คนบนถนนก็เยอะ นาย นายต้องปรับตัวกับ...เอ่อ สภาพแวดล้อมสาธารณะก่อนใช่ไหมล่ะ?"