“……แต่ฉันมีเวลาแค่ครึ่งปี”
ซางซ่งนิ่งงันไปหมดสิ้น
มีเวลาแค่ครึ่งปี
ดังนั้นเซี่ยจิ่งจึงรีบร้อน
คนทึ่มคนนี้……เขาต้องการคว้าทุกนาทีทุกวินาทีในครึ่งปีที่ได้รับการอนุญาตนี้ อยากเข้าใกล้ตัวเองมากขึ้น อีกนิดหนึ่ง
ซางซ่งอยู่ดีๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เนิ่นนานกว่า ซางซ่งถึงได้ถอนหายใจ เสียงอ่อนลง พร้อมกับประนีประนอม: “……งั้นแบบนี้ได้ไหม? ปกติฉันยังพักที่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉัน สะดวกในการทำงานและไปหาคนที่สาม สุดสัปดาห์……หรือช่วงที่ฉันไม่ยุ่ง ฉันจะไปซีซาน งั้นเราก็มีเวลาอยู่ด้วยกัน และไม่กระทบชีวิตปกติของกันและกัน ดีไหม?”
เขามองสีหน้าเซี่ยจิ่งอย่างระมัดระวัง เสริมว่า “อีกอย่าง ปกติคุณก็ต้องทำงานด้วย ใช่ไหม?”
เซี่ยจิ่งเงียบไป ไม่ตอบทันที
สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามนอกหน้าต่าง นิ้วมือเผลอแตะโต๊ะเบาๆ ดูเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียของข้อเสนอนี้
หัวใจของซางซ่งแทบจะกระตุกขึ้นมาอยู่ในลำคอด้วยความเงียบนี้ เขากลัวว่าเซี่ยจิ่งจะไม่ยอมรับ ยิ่งกลัวว่าเซี่ยจิ่งจะแสดงสีหน้าแบบตอนเช้าที่เหมือนถูกเขาทอดทิ้งอีก หรือพูดอะไรออกมา เขาอาจจะสมองร้อนตกลงย้ายไปอยู่ที่ซีซานอันห่างไกลจากโลกจริงๆ ก็ได้
ในขณะที่ซางซ่งกำลังใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ในที่สุดเซี่ยจิ่งก็ละสายตาจากนอกหน้าต่าง กลับมามองเขา
“……ได้” เขาเอ่ยปาก เสียงกลับมาเรียบนิ่งแล้ว เหมือนช่วงเวลาที่แสดงความน้อยใจและดิ้นรนเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา “ตามที่คุณพูด สุดสัปดาห์ หรือช่วงที่คุณไม่ยุ่ง ก็มาซีซาน”