ซางซ่งถูกเสียงนกกระจิบที่ริมหน้าต่างปลุกให้ตื่น
เขาจ้องมองเพดานม่านโปร่งสีเรียบแปลกตาอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าตนเองอยู่ที่ไหน
ซีซาน เรือนถิงอวิ๋น
รังลับของคนทึ่มเซี่ยจิ่ง
เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูตามความเคยชิน หน้าจอสว่างขึ้น แสดงเวลา 8:27
ในวีแชทมีข้อความใหม่สองสามข้อความ
พี่เคนถามว่าวันนี้ทำไมเขาไม่ไปทำงาน
เซี่ยจิ่งฝากข้อความว่า หลังตื่นนอนแล้ว มาทานอาหารเช้าที่ห้องตะวันออกของลานหลักได้
น้ำเสียงแข็งทื่อ เหมือนประกาศของที่ทำงาน
ซางซ่งจ้องข้อความนั้น กัดฟันกรอดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยอมแพ้ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ในห้องน้ำกลับพอดีตัวจนน่าแปลกใจ แถมยังนุ่มนิ่มอีกด้วย
เขาเปลี่ยนไปพลาง อดคิดไม่ได้ว่า เสื้อขนสัตว์ของหัวหน้าจอมวางแผนนี่นุ่มจัง ไม่รู้ว่าจะขึ้นขุยง่ายเหมือนกันหรือเปล่า
ผลักประตูห้องออก อากาศเย็นในยามเช้าปะทะใบหน้า ในลานมีกิ่งเหมยมุ่นทอดเงาลาดเอียง ตรงมุมบันไดหินมีมอสขึ้นฟูฟ่อง ใต้ศาลามีน้ำไหลริน ปลาแหวกว่ายสบาย
หลินโจวไม่รู้ว่ารออยู่ใต้ชายคาเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเห็นเขาออกมาก็โค้งตัวเล็กน้อย "คุณซาง อรุณสวัสดิ์ ท่านเจ้าบ้านรอคุณอยู่ที่ห้องตะวันออก เชิญตามผมมา"
ตามหลินโจวเดินผ่านระเบียงลดเลี้ยวอีกครั้ง ซางซ่งอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
สวนแห่งนี้ภายใต้แสงตะวันเห็นได้ชัดเจน ซางซ่งดูไม่ออกว่ามีเทคนิคอะไร ดูออกเพียงว่ามีขนาดใหญ่มาก วิวงดงามมาก ราวกับเป็นเขตท่องเที่ยวระดับห้าเอก็ไม่ปาน
ด้านหนึ่งของห้องตะวันออกติดริมน้ำ หน้าต่างบานกว้างด้านที่ติดน้ำเปิดกว้าง หันหน้าสู่บึงน้ำสีเขียวและภูเขาจำลอง
ไม่รู้ว่าเซี่ยจิ่งนั่งอยู่ริมโต๊ะไม้กลมนั้นนานเท่าไหร่แล้ว
วันนี้เขาใส่เสื้อคอวีสีเทาอ่อน ใบหน้าด้านข้างในแสงยามเช้าสะท้อนแสงบาง ๆ นิ่งสงบราวกับรูปปั้นเทพเจ้าที่แกะสลักจากหยกเยือกเย็น