สองคนเดินออกจากโรงหนังตามกัน ท่ามกลางเหล่า "ผู้คน" ที่เดินตามอย่างเงียบเชียบ ตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน
ขึ้นรถ ปิดประตู
ซางซ่งยังคงแทะป๊อปคอร์นในอ้อมแขนอย่างเพลิดเพลิน อืม หอมหวานกรุบกรอบ สมบูรณ์แบบไม่แพ้เดทนี้
เซี่ยจิ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาถอดหน้ากากออกแล้ว เผยใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์
เขามองซางซ่งที่กินอย่างมีความสุข สายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่เปิดปิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาไปมองนอกหน้าต่าง
ซางซ่งแทะไปเรื่อยๆ จนป๊อปคอร์นในถังของตัวเองหมดไปเกือบครึ่ง เขาลิ้มรสน้ำตาลที่ติดปลายนิ้วอย่างไม่จุใจ สายตาเลื่อนไปทางเซี่ยจิ่งโดยไม่รู้ตัว
ถังป๊อปคอร์นที่ไม่ถูกแตะต้อง วางนิ่งๆ อยู่ที่เบาะข้างตัวเซี่ยจิ่ง แผ่กลิ่นอายแห่งการยั่วเย้าอย่างเงียบๆ
ซางซ่งกะพริบตาปริบๆ ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง: "เซี่ยจิ่ง... ถังของนาย... เหมือนจะไม่ได้แตะเลยนะ? ไว้นานเดี๋ยวก็ไม่กรอบแล้ว เสียดายแย่... งั้น... ให้ฉันช่วย... จัดการสักหน่อยได้ไหม?"
พูดพลาง มือก็กระตือรือร้นจะยื่นไปคว้า
เซี่ยจิ่งละสายตาจากนอกหน้าต่าง มองมือขโมยของซางซ่ง ก่อนจะเหลือบไปที่ถังป๊อปคอร์น ปากบางขยับ พ่นสามคำออกมา:
"ไม่ได้"
การเคลื่อนไหวของซางซ่งหยุดค้างกลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง: "...หา? ทำไมล่ะ?"
"กลับถึงซีซานต้องกินมื้อเย็นแล้ว" เซี่ยจิ่งพูดเสียงเรียบ "ไม่ควรกินของว่างก่อนมื้ออาหาร"
ซางซ่ง: "...โอ้"
เขาหดมือกลับอย่างเซ็งๆ เม้มปาก บ่นพึมพำ: "แต่นายก็ไม่กินนะ... ป๊อปคอร์นดีๆ แบบนี้ วางไว้นานเดี๋ยวก็เละหมด... เสียดายของแท้ๆ..."
เซี่ยจิ่งมองเห็นความไม่พอใจของเขา นิ่งไปสองวินาที แล้วเขาก็ทำบางอย่างที่ทำให้ซางซ่งเริ่มสงสัยในชีวิต