“……คุณ ไม่คิดจะจูบกลับบ้างเหรอ?”
พูดจบ เขาก็ไม่ได้ถอยออกไปทันที ยังคงอยู่ห่างกันในระยะประชิด ดวงตาเป็นประกาย มองเซี่ยจิ่งอย่างไม่กะพริบ เพื่อรอปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
จะยังยืนแข็งแบบนั้นต่อ หรือว่า……
ร่างของเซี่ยจิ่งดูเหมือนจะแข็งทื่อไปอีกวินาที แล้วในที่สุดก็ค่อย ๆ หันหน้ากลับมา
ดวงตาสีเข้มคู่นั้น จ้องมองซางซ่งที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมถึงในความมืด
เนื้อเรื่องในหนังกำลังเข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์สุดซาบซึ้ง เสียงดนตรีประกอบไพเราะ แต่ซางซ่งกลับได้ยินแต่เสียงหัวใจเต้นดังราวกับตีกลอง
ไม่รู้ว่าเป็นของตัวเอง หรือของเซี่ยจิ่งกันแน่
เวลาดูเหมือนจะถูกยืดออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แล้วเขาก็เห็นลูกกระเดือกของเซี่ยจิ่ง ขยับลงอย่างยากเย็นแสนเข็ญ
จากนั้น เซี่ยจิ่งก็ขยับตัว
เขาเอียงตัวเล็กน้อย หันไปทางซางซ่ง ก้มหน้า และหลับตา
ขนตายาวหนากำลังสั่นไหว
ช้าและเบามาก
ซางซ่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา ที่ลอดผ่านหน้ากาก พัดผ่านผิวแก้มของตัวเองอย่างแผ่วเบา
แล้วจูบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนแก้มของซางซ่งอย่างแผ่วเบา โดยยังมีหน้ากากกั้นอยู่
ตำแหน่งคร่าวๆอยู่เหนือโหนกแก้ม ใกล้หางตา
น้ำหนักเบามาก เร็วจนเหมือนภาพลวงตา แต่มันเป็นเรื่องจริง
ซางซ่งสัมผัสได้ชัดเจน
สัมผัสได้ถึงความนุ่มของหน้ากากผ้าฝ้าย สัมผัสได้ถึงโครงร่างคร่าว ๆ ของริมฝีปากเซี่ยจิ่งใต้หน้ากาก สัมผัสได้ถึงการดิ้นรน ความกล้า ความซุ่มซ่าม และ……ความจริงจังทั้งหมดที่แฝงอยู่ในจูบเบา ๆ นั้น
หลังจูบจบ เซี่ยจิ่งก็แยกตัวออกทันที เร็วจนน่าตกใจ
เขานั่งตัวตรงขึ้นใหม่ สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่หูและลำคอที่โผล่พ้นหน้ากาก แดงจนแทบจะไหม้ ภายใต้แสงไฟที่สลับกันไปมา สีชมพูนั้นงดงามจนน่าตกใจ
และคราวนี้ก็ถึงตาซางซ่งบ้างที่ยืนแข็งไปสนิท
ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังกรีดร้อง ดีใจ กระโดดโลดเต้น
เซี่ยจิ่งจูบเขาแล้ว!
เซี่ยจิ่งเป็นฝ่ายจูบเขาแล้ว! ถึงแม้จะมีหน้ากากกั้น ถึงแม้จะซุ่มซ่าม ถึงแม้ตอนนี้เซี่ยจิ่งดูเหมือนจะระเหยไปต่อหน้าต่อตา!