หลินเชียนเชียนเรียกให้ติงเสี่ยวหู่ใช้กระจาดหลังอุดปากโพรงเอาไว้ ส่วนนางก็ย่อตัวก่อไฟ คิดจะใช้วิธีเดิมรมควันกระต่ายออกมา
“พี่เชียนเชียน วิธีนี้ใช้ได้ผลจริงหรือ” ติงเสี่ยวหู่ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
“อุดไว้ก็อย่าให้มันหนีไปได้ คืนนี้ได้เพิ่มกับข้าว” หลินเชียนเชียนก้มหน้าก้มตาทำงาน มือคล่องแคล่วจุดไฟติด
ควันหนาพวยพุ่งเข้าไปในปากโพรง ไม่นานเงาสีเทาวูบหนึ่งก็ “พรวด” พุ่งออกมา ชนเข้ากับกระจาดหลังเข้าอย่างจัง ตามด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม
“เก็บ! ใช้ท้องดันไว้!” หลินเชียนเชียนตะโกน
ติงเสี่ยวหู่ทุ่มตัวทับลงไป ปิดปากกระจาดหลังไว้แน่น กระต่ายสามตัวดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในนั้นดังตุ้บๆ
“จับได้แล้ว จับได้แล้ว!” เขาดีใจจนยิ้มกว้าง
หลินเชียนเชียนล้วงกระต่ายออกมาทีละตัวอย่างคล่องแคล่ว ใช้เศษผ้ามัด แล้วโยนใส่กระจาดหลังของตน “ค่ำนี้จะทำเนื้อกระต่ายผัดพริกหมาล่าให้พวกเจ้ากิน”
“เนื้อกระต่ายไม่อร่อย มีกลิ่นสาบดิน” ติงเสี่ยวหู่เกาหัว
“นั่นมันทำไม่เป็นต่างหาก” หลินเชียนเชียนหัวเราะลุกขึ้น เดินไปหาหลินอวี้หลงที่อยู่ด้านหนึ่ง “อาเหล็ง ขุดได้เท่าไหร่แล้ว”