ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินไม่ได้เอ่ยวาจา
นางเดินไปยังขั้นบันไดหน้าประตูเรือน ปัดชายเสื้อไปด้านหลัง แล้วนั่งลงอย่างมั่นคง
ขั้นบันไดนั้นเป็นแผ่นหินเขียว เย็นเยือกถึงกระดูก แต่นางนั่งได้อย่างสง่าผ่าเผย ประหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนแท่นนอนร้อนในเรือนตน
"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกมันจะไม่กลับมา" นางกล่าว น้ำเสียงไม่ดัง แต่แต่ละคำเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นที่ไม่อาจโต้แย้งได้
หวังเหอฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ รีบเข้าไปในเรือน—ไม่ใช่สิ ในลานบ้าน คว้าผ้ากระสอบเก่ามาพับซ้อนกัน แล้วรองใต้สะโพกฮูหยินผู้เฒ่า "ท่านแม่ พื้นเย็นนัก ระวังจะป่วยเอา" ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินไม่แสดงท่าทีรับน้ำใจ แต่ก็มิได้ปฏิเสธ คงนั่งสงบนิ่งอยู่เช่นนั้น