เมืองผิงหยาง
บนถนนปูด้วยแผ่นหินเขียวกว้างขวาง
หลี่ชิงซานเดินนำอยู่หน้าสุด
ฝีเท้าเนิบช้า
กู้ฉางหยวนกับลู่หยวนตามหลังไปครึ่งก้าว เดินตามอย่างระมัดระวัง
ทั้งสามมุ่งหน้าไปยังสำนักเสวียนเจี้ยน
ระหว่างทาง
สีหน้าหลี่ชิงซานเป็นปกติ
แต่จิตสำนึกกลับจมลงไปในหน้าต่างระบบ
เขาคิดจะตรวจดูยอดเงินคงเหลือทั้งหมดในตอนนี้
เงินตำลึงเงินกว่าหกแสนจากจวนเจ้าเมือง ทองคำกว่าหนึ่งพันตำลึง บวกกับตั๋วเงินอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึง
คำนวณแล้ว
น่าจะมีราวหนึ่งล้านตำลึง
แต่
เมื่อเห็นตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าต่างอย่างชัดเจน
ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
[ยอดเงินคงเหลือ: 902354 ตำลึงเงิน]
เก้าแสนตำลึงหรือ?
หลี่ชิงซานขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
ไม่ถูกต้อง
หายไปหนึ่งแสนตำลึง
เกิดอะไรขึ้น?
เขาหวนคิดถึงตอนที่ใช้ระบบ “เติมเงิน” ในคลังสมบัติเมื่อครู่
ในกล่องไม้จื่อถานมีตั๋วเงินหนาเป็นปึก
ตั๋วเงินส่วนบนสุดชุดหนึ่งกระดาษเหลืองกรอบ ขอบกระดาษก็สึกหรอ
ส่วนตั๋วเงินกว่าครึ่งที่อยู่ด้านล่าง
กระดาษกลับใหม่เอี่ยม ระบบดูเหมือนจะไม่ได้รับไป
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ
รับไปแล้ว แต่ไม่ได้แปลงเป็นยอดเงินคงเหลือ
ปลอมแปลงหรือ?
หลี่ชิงซานหันข้าง
สายตาจับจ้องไปยังกู้ฉางหยวน
“เจ้าเมืองกู้”
น้ำเสียงของหลี่ชิงซานราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
กู้ฉางหยวนตัวเกร็ง รีบก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วโค้งกายเล็กน้อย
“ผู้อาวุโสมีสิ่งใดจะสั่งการหรือขอรับ?”
“ในตั๋วเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงนั้น”
หลี่ชิงซานถามพลางเดินต่อ
“มีอยู่หนึ่งแสนตำลึงที่เป็นตั๋วใหม่เอี่ยม”
“มันเป็นอย่างไร?”
กู้ฉางหยวนชะงักงัน
เขาไม่คิดว่าผู้อาวุโสจะเอ่ยถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อาวุโสไม่ได้ตรวจนับต่อหน้าด้วยซ้ำ เพียงสะบัดแขนเสื้อเก็บไป แต่กลับรู้ชัดเจนว่ามีตั๋วเงินใหม่อยู่หนึ่งแสนตำลึง?