ในโลกความเป็นจริง
สายตาของหลี่ชิงซานประสานเข้ากับเผยเจิง
“หึ่ง—”
พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดและสูงส่งเกินหยั่งถึงสายหนึ่ง
พลันกระแทกเข้าไปในห้วงจิตของเผยเจิง!
“ตูม!”
เสียงกึกก้องราวกับฟ้าดินแยกออกจากกันดังขึ้นข้างหูเผยเจิง
ทุกสิ่งในสายตาพลันเลือนหายไป
โถงใหญ่หายไป
โต๊ะยาวหายไป
ลู่หยวนกับกู้ฉางหยวนก็หายไปเช่นกัน
ทั้งโลกเหลือเพียงความมืดมิดไร้ขอบเขต
และ ณ ใจกลางความมืดมิด
มีดวงตาขนาดมหึมาสีขาวซีดคู่หนึ่ง ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
กำลังทอดมองเขาอย่างเย็นชา
ราวกับว่า
มนุษย์กำลังมองมดตัวหนึ่งที่พยายามยกขาหน้าขึ้นต้านรถม้า
หายใจไม่ออก!
สิ้นหวัง!
เผยเจิงรู้สึกว่าวิญญาณของตนกำลังถูกพลังที่มิอาจต้านทานบีบอัด!
เพียงเจ้าของดวงตาคู่นั้นคิดขึ้นมาสักนิด
วิญญาณของเขาก็จะแตกสลาย ณ ที่นั้น!
ความรู้สึกเช่นนี้
เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
เมื่อเช้าวันนี้เอง แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองผิงหยาง ก็ให้ความรู้สึกเช่นนี้!
เหมือนกันทุกประการ!
ยิ่งไปกว่านั้น แรงกดดันในยามนี้ยังรุนแรงกว่าเมื่อเช้าถึงร้อยเท่า!
ที่แท้
ยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งแผ่แรงกดดันสูงส่งเมื่อเช้า
ก็คือชายชราตรงหน้าผู้นี้!
โลกทัศน์ทั้งหมดของเผยเจิงพังทลายเป็นผุยผงต่อหน้าพลังอันยิ่งใหญ่ที่บดขยี้ทุกสิ่งนี้
สามวินาที
เพียงสามวินาทีสั้น ๆ
หลี่ชิงซานก็เก็บพลังวิญญาณกลับคืน
ดวงวิญญาณสีขาวในทะเลจิตปิดดวงตาลงอีกครั้ง
ภายในโถงใหญ่
ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม
“ตุบ!”
หัวเข่าทั้งสองข้างของเผยเจิงอ่อนยวบ ทรุดลงนั่งบนพื้นหินเขียวแข็งกระด้าง
เหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั้งร่าง ราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า