ตูม!
สายฟ้าสีเงินดุจศาสตราแห่งทัณฑ์สวรรค์ที่พาดผ่านฟ้าดิน
แผ่แรงกดดันอันเกรียงไกรไร้ผู้ใดเทียม
ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง
กลืนหลี่ชิงซานที่นั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้นจนมิดในชั่วพริบตา
แสงสีขาวเจิดจ้าส่องสว่างทั่วหุบเขาเหอหวน
ปราณสายฟ้าอันบ้าคลั่งแผ่พุ่งออกไปทั่วสารทิศ
หินผาและต้นไม้แห้งรอบข้าง แม้กระทั่งชั้นดินหนาทึบบนพื้น
เพียงสัมผัสกับคลื่นสายฟ้าที่หลงเหลือ
ก็กลายเป็นไอและสลายเป็นเถ้าธุลีทันที
ฝุ่นควันคละคลุ้งปนกลิ่นไหม้พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังทัศนวิสัย
กลางอากาศ
ลั่วหงเหยียนยืนอยู่เหนือหมู่เมฆ
ดวงตางามที่เดิมแฝงแววไม่ใส่ใจและจนปัญญาอยู่เล็กน้อย พลันหดวูบลง!
เบิกกว้างอย่างยิ่ง
ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นจิตศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด ฝุ่นธุลีธรรมดาในโลกมนุษย์ย่อมขวางสายตาญาณของนางไม่ได้
นางเห็นทุกอย่างชัดเจน
สายฟ้าสีเงินที่ทำลายฟ้าดินสายนั้น
ฟาดลงบนร่างชายชราผอมแห้ง
แต่กลับฟันแม้กระทั่งเส้นขนของอีกฝ่ายไม่ขาด!
ไม่สิ
ไม่ใช่ฟันไม่ขาด
แต่ทันทีที่สายฟ้าสัมผัสผิวกายเขา กลับเป็นดั่งหยดน้ำกระแทกเหล็กดำอันแข็งแกร่งมิอาจทำลาย
แล้วแตกสลายไปเอง!
มันแปรเปลี่ยนเป็นประกายสายฟ้าเล็กละเอียดนับไม่ถ้วน ไหลไปตามผิวหนังและแนวกล้ามเนื้อของเขา ก่อนสลายหายไปในอากาศอย่างจนใจ
ลมหายใจของลั่วหงเหยียนชะงักไปเล็กน้อย
นางมองออกทันที
ภายในร่างของคนผู้นี้ว่างเปล่า!
ไม่มีปราณแท้จริงคุ้มครองกาย ไม่มีของวิเศษป้องกันแม้แต่น้อย
เขาใช้เพียงร่างกายล้วน ๆ ฝืนรับทัณฑ์สวรรค์แปรผันที่มีอานุภาพเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!
ใช้ร่างกายต้านสายฟ้า?!
ริมฝีปากแดงของลั่วหงเหยียนเผยอออกเล็กน้อย คลื่นอารมณ์ถาโถมขึ้นในใจราวคลื่นยักษ์