สำนักเสวียนเจี้ยน
ลานฝึกยุทธ์
สายลมอ่อนพัดผ่าน สลายคลื่นปราณอำมหิตแท้จริงที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ
เซียวอู๋จี๋นอบน้อมถึงที่สุด วางท่าทีของราชวงศ์ต้าเยี่ยนให้ต่ำลงอย่างยิ่ง
หลี่ชิงซานมองเขา
แล้วพยักหน้าเล็กน้อย
“เมื่อครู่”
“ข้าหยิบเงินจากคลังสมบัติของค่ายเทียนฉา
ไปหลายล้านตำลึง”
“ถือเป็นทรัพยากรสำหรับการปิดด่านฝึกตนในช่วงนี้”
พอได้ยินเช่นนั้น
เซียวอู๋จี๋ชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจได้ในทันที รีบพยักหน้าซ้ำ ๆ
“ผู้อาวุโสหยิบใช้ ย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว”
“นับเป็นเกียรติของค่ายเทียนฉา!”
แค่เงินหลายล้านตำลึงเท่านั้น
หากแลกกับการที่ยอดฝีมือท่านนี้ยอมพำนักอยู่ และแลกกับโอกาสรอดเพียงริบหรี่ของราชวงศ์ต้าเยี่ยน
นับว่าคุ้มค่ายิ่ง!
หลี่ชิงซานไพล่มือไว้ด้านหลัง
“เมื่อเงินสิบล้านตำลึงส่งมาถึง”
“ข้าย่อมปรากฏตัวอีกครั้ง”
สิ้นเสียง
ความคิดของหลี่ชิงซานขยับวูบ
“หึ่ง”
ท่ามกลางสายตาของเซียวอู๋จี๋ ลู่หยวน และเผยเจิง
หลี่ชิงซานไม่กล่าวสิ่งใดอีก
เขาหันหลัง
เดินลงบันไดหินของลานฝึกยุทธ์ มุ่งหน้าออกไป
เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลม ฝีเท้าเชื่องช้า
ดูคล้ายชายชราธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังเดินเล่นอยู่ในตรอก
เซียวอู๋จี๋ทั้งสามยืนอยู่กับที่ ก้มกายเล็กน้อย คงท่าทีเคารพไว้
จนกระทั่งหลี่ชิงซานลับหายไปจากปลายสายตาโดยสิ้นเชิง
เซียวอู๋จี๋จึงค่อย ๆ ยืดกายขึ้น
แล้วถอนหายใจยาว
เขามองประตูทางเข้าลานฝึกยุทธ์ที่ว่างเปล่า ในดวงตาล้ำลึกเต็มไปด้วยความยำเกรงที่ปิดไม่มิด
คืนสู่สามัญ
“ผู้อาวุโสท่านนี้...”
“ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึงจริง ๆ”
……
ตรอกไท่ผิง
หลี่ชิงซานเดินเลาะกำแพงอิฐเก่าคร่ำคร่า ก่อนเลี้ยวเข้ามาอย่างช้า ๆ
ฝีเท้าของเขาดูเชื่องช้า ทว่ากลับไร้เสียง ไม่ทำให้ผู้ใดในตรอกแตกตื่น